
Ακούς στο ραδιόφωνο: «Νέα δημοσκόπηση από την VPRC». Τυχαίο ή όχι που γνωρίζεις από πριν ότι....
είναι πρώτος ο… ΣΥΡΙΖΑ;
Εξαιρετικά εύστοχη η απορία του pressakia, που γράφει τη στήλη media στο pontarisma.gr.



Η τροϊκανή ΠΑΝΔΟΚ-ΔΗΜΑΡ κυ�! �έρν� �ση θα μετέλθει κάθε μέσου, όπως και οι προηγούμενες για την βίαιη καταστολή των αντιδράσεων και διαδηλώσεων κάθε είδους, πιό σκληρά από οτι τα είχαμε γνωρίσει μέχρι τώρα, δεδομένου του ξεζουμίσματος των εισοδημάτων και της γιγάντωσης της ανεργίας, όπου όλοι θα κατέβουν αυτοβούλως και ουχί παρακινούμενοι στους δρόμους.
Το σθένος, ο όγκος και ο παλμός των διαδηλωτών θα λοιδωρηθούν από τους πρετεντέρηδες, με "παγκάλειο" θρασύτητα, ως μηδαμινά ενώπιον της "σιωπηλής πλειοψηφίας" που στηρίζει την κυβέρνηση και θα αποσιωπηθούν γιά άλλη μιά φορά, η χ�μική σύσταση και οι επιπτώσεις κατά την εισπνοή των εγκληματικών και απαγορευμένων σε άλλες χώρες ασφυξιογόνων αερίων, που πλουσιοπάροχα εκτόξευσαν την 12/02/12 κατά του ελληνικού λαού.
Στον διαδικτυακό διάλογο κυκλοφορούν σχόλια πανω σε εμβριθείς αναλύσεις, που προσγειώνουν τους αναλυτές, λέγοντας "ωραία όλα αυτά, δείξτε μου όμως έναν αποτελεσματικό δρόμο, μιά μορφή πάλης που να υπερβαίνει την κρατική καταστολή και να καταδεικνύει προς όλη την κοινωνία την βούληση του ελληνικού λαού, αλλά και τί μερίδιό του έκπροσωπεί αυτήν την βούληση! ".
< p>Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα γιά τους καλόπιστους, αντιμνημονιακούς, αντισυμβατικούς αναλυτές, προπαγανδιστές της αντίστασης ενάντια στην εξαθλίωση της ζωής μας. Η απάντηση που θα δώσουν θα είναι μία τυπική, "Μ' αγώνες καταχτάμε τα δικαιώματά μας", "Αντίσταση και πάλη", "Όλοι στο πεζοδρόμιο" και άλλα παρεμφερή. Και έχουν δίκαιο. Η μορφή διαμαρτυρίας που δρά ανασχετικά ως προς τους σχεδιασμούς της εκάστοτε εξουσίας με παντοτινό στόχο την διατήρηση και ανάπτυξη των προνομίων των ολίγων, ήταν πάντα η παρουσία του λαού στους δρόμους, με την εξουσία να θέλει πά�τα να περιορίσει τις επιπτώσεις της διαμαρτυρίας αυτής, στο όνομα της προαναφερθείσας σιωπηλής και φαινομενικά συμφωνούσας με την κυβέρνηση "πλειοψηφίας" Αντιπαρέρχομαι τις προεκλογικές δεσμεύσεις οι οποίες πάντα καταστρατηγούνται, αντιπαρέρχομαι την γιγαντιαία βρώμικη προεκλογική προπαγάνδα και το ανάθεμα κατά των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων, αντιπαρέρχομαι την ρουσφετολογική αντιμετώπιση ακόμα και των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Ειναι σαφές οτι αν δεν παρουσιάζονταν οι ηγέτες της μετά την 17/06/12 αντιπολίτευσης ως τέρατα ! της � �ποκαλύψεως και οι οπαδοί τους ανθέλληνες του "Δραχμαγεδώνα" και γινόταν ένας τίμιος προεκλογικός αγώνας, ίσως να χρειαζόταν τετρακοματική σύμπραξη -πράγμα δύσκολο ή αδύνατο- γιά να σχηματισθεί "καθωσπρέπει" κυβέρνηση, αρεστή από την "καθωσπρέπει" γερμανοπρεπή ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική διακυβέρνηση.Πολλά λοιπόν τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσει ο πολίτης που διαφωνεί με τις κυβερνητικές πολιτικές για να διατρανώσει την βούλησή του, την αντίθεσή του στην πρακτική του "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω" που ονόμασαν "Σωτηρία της Ελλάδας".
Το βασικότερο εμπόδιο είναι η αποδυνάμωση της απεγνωσμένης κραυγής των διαδηλωτών στό ξεπούλημα της εδαφικής και εθνικής κυριαρχίας που διαβεβαίωσε ο "αντιμνημονιακός" mea culpa πρωθυπουργός, ενώπιον της "Εξοχωτάτης" Frau Merkel, καγγελαρίου πασών των Γερμανιών, της νοτιοανατολικής μη εξαιρουμένης, αποδυνάμωση συντελούμενη από τους πρετεντέρηδες όταν εκτιμούν το πλήθος των διαδηλωτών και το μέγεθος των "καταστροφών" που έγιναν από εγκάθετους της Ασφάλειας. Ο μόνος τρόπος να διαφανεί το μέγεθος της οργής, αλλά και το πλήθος των οργισμένων πο! λιτώ ν και να ακυρωθεί η παγκάλειος λογική "πόσοι είσαστε που διαμαρτύρεστε 50, 100 χιλιάδες, οι υπόλοιποι συμφωνούν μαζί μας" είναι να διαπιστωθεί έμπρακτα το πλήθος του κόσμου που όχι απλώς διαφωνεί με την κυβέρνηση, αλλά αισθάνεται προδομένο από τα "ναίσκε αφέντη" της ηγεσίας και δεν θα ψήφιζε με τον ίδιο τρόπο αν του δινόταν η ευκαιρία να ψηφίσει σήμερα.
Το πως θα πραγματωθεί αυτό στις 15/9/12 που κυκλοφόρησε διαδικτυακά ως "ραντεβού στο σύνταγμα" εναπόκειται στο πλήθος, το σθένος και τον παλμό της διαδήλωσης. Οσοι κατέβουν είναι σίγουρο οτι θα φρ�ντίσουν και γιά τα τρία. Θα βγούν και πάλι οι πρετεντέρηδες να διαστρεβλώσουν τα τρία αυτά μεγέθη και να εμφανίσουν τους διαδηλωτές ως "μπουρλοτιέρηδες νεοκλασικών", "αντικοινωνικούς αντιεξουσιαστές" και άλλα παρόμοια εμετικά.
Άρα χρειάζεται ένα ηχηρό μήνυμα από τους πολίτες που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίζουν κλεφτοπόλεμο με τα ΜΑΤ ή να αναπνέουν τα χημικά τους ή τέλος λόγω προχωρημένης ηλικίας αδυνατούν να βγούν έστω από το σπίτι τους, αλλά είναι έτοιμοι να σπάσουν την συσκευή που δείχνει τις λιπαρές φάτσες των εν λόγω παρουσιαστών.
Ε� �ναι μιά απλή διαδικασία να βγείς στο μπαλκόνι σου και να δώσεις ένα ηχηρό μήνυμα στους πρετεντέρηδες, χτυπώντας κατσαρόλες ή φυσώντας σφυρίχτρες ή ότι άλλο πρόχειρο, την ώρα που αυτοί διαστρεβλώνουν το νόημα και την ουσία της διαδήλωσης. Άρα μπορούμε να βάλουμε έναν στόχο: στις 15 του Σεπτέμβρη στις 20:00, όταν η διαδήλωση θα διατρανώνει την θέληση ενός τμήματος του ελληνικού λαού να τους δείξουμε και πόσο είναι αυτό το τμήμα χτυπώντας τις κατσαρόλες, που όλο και πιό δύσκολα γεμίζουν. Αν αυτό διαρκέσει 15 λεπτά είναι αρκετός χρόνος γιά να "τσιμπήσουν" και �ι πολίτες που δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ετσι την επόμενη μέρα ή στο επόμενο "ραντεβού της κατσαρόλας" αν οκτώ με οκτώ και τέταρτο, χτηπήσουμε πάλι τις κατσαρόλες, η ηχηρή και εύγλωττη μορφή αντίδρασης αυτή θα διαπλατυνθεί ακόμα περισσότερο ενεργοποιώντας και τους διστακτικούς ή συνεσταλμένους συμπολίτες μας. Η πρακτική αυτή μπορεί να ενεργοποιείται διαδικτυακά, ανάλογα με την επικαιρότητα ή την περίσταση, μη εξαιρουμένης της καθόδου των πολιτών με τις κατσαρόλες στην γειτονιά τους.
Το μήνυμα που επικοινωνείται με αυτόν τον τρόπο κ�! �ι εφ ' όσον η συμμετοχή των πολιτών συνεπικουρήσει με μαζικό τρόπο την διαδήλωση της 15/09/12 είναι το πλήθος των μπαλκονιών, η ποσόστωση των πολιτών που αντιτίθενται στις κυβερνητικές πολιτικές και η απαξία που αυτοί νιώθουν γιά τους πολιτικούς που τις εφαρμόζουν. Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από την διάχυσή του μέσα στο διαδίκτυο και την προπαγάνδισή του από τους χρήστες του, μη εξαιρούμενης της μετάδοσής του σε ομοιοπαθείς γειτονικούς λαούς. Οταν η νότια Ευρώπη δονείται ευγλωττα και σημειολογικά με τα μαγειρικά σκεύη σε πρώτο ρόλο, δεν μπορεί π�ρά να επηρρεάσει την βόρεια.
Θέλω να προλάβω το επιχείρημα της γραφικότητας και του "καθωσπρεπεισμού", που απλόχερα θα επικοινωνηθεί από τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας. Γραφικούς μας έχουν καταντήσει οι "καθωσπρέπει" γραβατωμένοι κυβερνήτες, ημεδαπής και αλλοδαπής, οι λεγόμενοι "Λεφτά υπάρχουν", "Μαζί τα φάγαμε", "Οι τεμπέληδες Ελληνες", "mea culpa", "Ουδείς αναμάρτητος", "Ο στρατηγός άνεμος", "Είμαστε έθνος ανάδελφον", "Γιά ένα κωλόσπιτο θα συζητάμε τώρα" και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Γραφικοί είμαστε όταν δεν αντιδρούμε στις προκλητικές δηλώσεις �! �αι � �νέργειες και πιστεύουμε οτι είμαστε συνυπεύθυνοι και συνένοχοι επειδή διορίστηκε το παιδί μας ή τακτοποιήθηκε το αυθαίρετο στέγαστρο που κάναμε γιά να προστατέψουμε το αυτοκίνητο που ακόμα χρωστάμε.
Γραφικοί είμαστε όταν δεν συμμετέχουμε στην διατράνωση των συναισθημάτων και αντιδράσεων του λαού ενάντια στην λαίλαπα που μας επιφυλάσσει το "καρτέλ" των δανειστών, με σκοπό να εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό, να καταργήσει τα εργασιακά του δικαιώματα και να αφαιμάξει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το υπέδαφος της χώρας, ευλαβικά παραχωρημένες απ� την δουλική και δωσίλογη κυβέρνηση της τρόϊκας ΠΑΝΔΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
Γραφικοί θα γίνουμε αν καθήσουμε στον καναπέ μας και εξαπολύουμε μύδρους και βρισιές στους εγκάθετους δημοσιογράφους και στους έωλους και εξωνημένους πολιτικούς και δεν υποστηρίξουμε ενεργά, ηχηρά και εύγλωττα την διαδήλωση που διενεργείται από τους νεώτερους, τολμηρότερους και ακραία πληγέντες από τα μέτρα συμπολίτες μας.
Και γιά να χαριτολογήσουμε σε πείσμα της κατήφειας και του αρνητικού θυμικού που μας διακατέχει, καλύτερα είναι να βαράμε τις κατσαρόλες στα μπαλκόνια, ε�! �φρά� �οντας την οργή μας, παρά να βρίσκουν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος ανθρώπινους σκελετούς στους καναπέδες!!

Υπάρχουν κάποια βιβλία που έχουν επηρεάσει τις μάζες, ή κάποιες μικρές ισχυρές ελίτ, τα οποία άλλαξαν τον κόσμο αλλάζοντας τα μυαλά και τις ιδεοληψίες. Για παράδειγμα, ακόμη και τα πιο σύγχρονα στρατιωτικά εγχειρίδια και αξιώματα συνεχίζουν να αναφέρονται στο βιβλίο Vom Kriege (Περί Πολέμου) το� Clausewitz, χρησιμοποιώντας την ορολογία του.
Εκτός από τα βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο, υπάρχουν και κάποια που μας βοηθούν στο να καταλάβουμε αυτές τις αλλαγές. Για παράδειγμα το βιβλίο του Charles Dickens A Tale of Two Cities, που μας δίνει μια πιο ξεκάθαρη ιδέα των ριζικών διαφορών μεταξύ των στόχων μιας επανάστασης και του πραγματικού αποτελέσματός της. Το έργο του Dickens φωτίζει τις «μεγάλες προσδοκίες» της γενιάς της πλατείας Ταχρίρ και πως κλάπηκε το όνειρό της από την Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Τα τελευταία χρόνια, ένα τουρ! κικό βιβλίο στις διεθνείς σχέσεις, το Στρατηγικό Βάθος του υπουργού Εξωτερικών και καθηγητή Ahmet Davutoglu, έχει βρει μια θέση ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη κατηγορία βιβλίων που αναφέρουμε παραπάνω,
Με άλλα λόγια, αν και οι αλλαγές και μετατοπίσεις της τουρκικής στρατηγικής σκέψης δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές χωρίς την ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου, είναι δίκαιο να θεωρούμε ότι το ίδιο το βιβλίο έχει συντελέσει σε μερικές από αυτές τις σημαντικές μετατοπίσεις.
Πριν από το δόγμα Davutoglu στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, η χώρα είχε αγκαλ�άσει δυο διαφορετικές γεωστρατηγικές παραδόσεις:
Η πρώτη σχολή σκέψης ήταν το στατικό ψυχροπολεμικό παράδειγμα που έβλεπε τον ρόλο της Τουρκίας ως μια αμυντική στρατιωτική φρουρά μεταξύ του σοβιετικού επεκτατισμού και της δημοκρατικής Δύσης. Μέσα σ' αυτό το στενό πλαίσιο, ο βασικός ρόλος της Άγκυρας ήταν να δεσμεύει 20 ισχυρές μεραρχίες της ΕΣΣΔ και να βρίσκεται στο επίκεντρο των Νατοϊκών πληροφοριακών δραστηριοτήτων που είχαν σκοπό την ασφάλεια της Ευρώπης. Αυτή όμως η γεωστρατηγική στάση ήταν από την φύση της στατική.
Μετά την πτώση τ�! �ς ΕΣ ΣΔ, οι στρατηγικοί στοχαστές της Άγκυρας (1990'ς) άρχισαν να αναθεωρούν την θέση της χώρας τους σε μια «κακή γειτονιά», περικυκλωμένη από ετοιμόρροπες ή αποτυχημένες χώρες, καθώς και μια αυξανόμενη τρομοκρατία από πλευράς του κουρδικού ΡΚΚ, που χρησίμευε ως εργαλείο πολέμου τόσο στις τυραννίες του Ιράν και της Συρίας, όσο και στην Ελλάδα, στην Αρμενία και σε άλλους αντιπάλους της Άγκυρας.
Μέσα λοιπόν σ' αυτά τα νέα πλαίσια, η ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου, άρχισαν να θεωρούνται ως περιοχές αυξανόμενων απειλών κα� πολιτικής και στρατιωτικής αστάθειας.
Υπ' αυτήν την έννοια, και σύμφωνα με την πατερναλιστική παρεμβατική στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα παραδοσιακή πολιτική της τουρκικής στρατιωτικής ελίτ, η χώρα στρατιωτικοποίησε την γεωστρατηγική της θέση και άφησε την realpolitik να κυριαρχήσει.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90, και πιο συγκεκριμένα το 1998, η Τουρκία ανέπτυξε το πρώτο στρατηγικό της δόγμα μετά τον ψυχρό πόλεμο. Ένα δόγμα βασισμένο στην ενεργή αποτροπή. Μέσα από προκεχωρημένες εμπλοκές, ή προωθημένες αμυντικές αρχές, χρησιμοποίησε την στ�! �ατι� �τική της δυναμική ως στρατηγικό χαρτί, στην διευθέτηση πολιτικών διαφωνιών. Στην ουσία, αυτή η δεύτερη γεωστρατηγική προσέγγιση ήταν συγχρόνως ενεργή, προληπτική και στατική, ως μια γενικότερη στρατηγική.
Οι διάφορες γεωπολιτικές σχολές, συνήθως καταλήγουν σε μια ρεαλιστική (realpolitik) κατανόηση, βασισμένη στα συμφέροντα της κάθε χώρας. Η τουρκική όμως στρατηγική, συμπεριλαμβάνει τις δικές της ιδιαίτερες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές έννοιες, που με την σειρά τους συμπεριλαμβάνουν έναν κανονιστικό ιδεαλισμό, με εστίαση στις διαφωνίες περί τα�τότητας.
Στο βιβλίο του, ο Davutoglu ασκεί έντονη κριτική στις προηγούμενες τουρκικές στρατιωτικές σχολές σκέψης, τονίζοντας ότι αυτές έβλεπαν τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας ως ένα απλό αμυντικό εργαλείο, αντί ως ένα κεφάλαιο που θα της άνοιγε τον κόσμο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Άγκυρα δεν έκανε τίποτα στο παρελθόν, την ώρα που η χώρα χρειάζονταν μια δυναμική ερμηνεία, ώστε να επεκτείνει την επιρροή της στην γειτονική της περιοχή, αλλά και παραπέρα.
Σύμφωνα με το όραμα της δυναμικής γεωγραφικής ερμηνείας, το νέο δόγμα πρόσφερε μια νέα και ασυ�! �ήθι� �τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική οπτική, γνωστή ως «γεωπολιτισμική ακεραιότητα». Αυτή η νέα οπτική εγκατέλειπε την στρατιωτική realpolitik, για χάρη μιας μεγαλύτερης έμφασης στις ιστορικές και πολιτισμικές σχέσεις.
Χωρίς καμιά αμφιβολία, η περίφημη πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, ήταν το κύριο σημείο αυτής της νέας στάσης. Μέσα από την βελτίωση των εμπορικών σχέσεων και συναλλαγών, εστιάζοντας στις ιστορικές και πολιτιστικές ομοιότητες των κοινωνιών της Μέσης Ανατολής, το δόγμα του Davutoglu εξιδανικεύει ένα νέο έθνος στα παλιά ι�τορικά οθωμανικά εδάφη. Κάποιοι μάλιστα αναλυτές, χαρακτήρισαν αυτή τη θέση ως μια που καθιστά τα εθνικά σύνορα ντε φάκτο άνευ σημασίας.
Στο βιβλίο του, ο Davutoglu κάνει αναφορά στο κλασικό «αντί-ψυχιατρικό» βιβλίο του Laing, Ο Διχασμένος Εαυτός, ώστε να ερμηνεύσει τα προβλήματα ταυτότητας της Τουρκίας, αλλά και τις γεωστρατηγικές της προτιμήσεις. Μιλάει για τον εσωτερικό εαυτό, τον άλλο εαυτό και την θεωρία που θέλει κάποιον να αγκαλιάζει και να υιοθετεί έναν πλαστό εαυτό, λόγω της αποξένωσης.
Σύμφωνα με το βιβλίο του , αν ένα έθνος αποξενωθ! εί α� �ό την ιστορική και γεωγραφική του θέση, τότε και αυτό, ως ένας άλλος άνθρωπος, μπορεί να υιοθετήσει έναν ψεύτικο εαυτό.
Αυτή η ρομαντική ερμηνεία της γεωπολιτικής έχει επιφέρει δυο αποτελέσματα. Πρώτον, η Τουρκία ξεκίνησε να επιδιώκει επιθετικές στρατηγικές, καθώς και «ήπιας ισχύος» επιθέσεις απέναντι στον ισλαμικό κόσμο και στις ιστορικά οθωμανικές περιοχές. Και δεύτερον, η νέα αυτή σχολή γεωπολιτικής σκέψης, αντιλαμβάνεται την συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ της δεκαετίας του 1990, ως έναν παράγοντα αποξένωσης, στην προσπάθεια ανεύρεσης �ης τουρκικής φυσιολογικής πολιτικής ταυτότητας.
Το σημείο εκκίνησης αυτής της νέας γεωπολιτικής έννοιας του «στρατηγικού βάθους» ήταν μια δικαιολογημένη αντίδραση απέναντι στις στενοκέφαλες παλιότερες γεωστρατηγικές σχολές σκέψης, που έβλεπαν την χώρα απλά ως ένα ακόμη γεωπολιτικό στήριγμα και τίποτα άλλο.
Για να υλοποιηθεί όμως το νέο αυτό δόγμα, απαιτούσε την ύπαρξη ενός ασφαλούς και ειρηνικού περιβάλλοντος, καθώς και την απόρριψη (θυσία) της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.
Χωρίς καμιά αμφιβολία, η τρέχουσα στρατιωτικοποίησ! η τω� � διεθνών σχέσεων στην περιοχή, αποτρέπει την δυνατότητα χρήσης ήπιας δύναμης, και της τόνωσης των ιστορικών και πολιτισμικών ομοιοτήτων και σχέσεων. Είναι πια σαφές, πως όλοι οι «παίκτες» στην σημερινή Μ. Ανατολή, γοητεύονται περισσότερο από σίγουρες στρατιωτικές εγγυήσεις και εκδηλώσεις ισχύος, παρά από νοσταλγία για τα παλιά ιδανικά μιας χρυσής εποχής του παρελθόντος.
Εν κατακλείδι, η τροχιά της συριακής εξέγερσης θα είναι μάλλον αυτή που θα κρίνει και την τελική ετυμηγορία για το αν το δόγμα του στρατηγικού βάθους θα είναι βιώσιμο ή όχι.
<>jpost.comperierga.gr
pamesports.gr
Στη σύλληψη τριών ατόμων προχώρησαν την Πέμπτη οι αστυνομικές αρχές στη Νέα Ιωνία...-Ποσότητα ακατέργαστης κάνναβης βάρους 19,97 κιλών
-Το χρηματικό ποσό των 4.000 ευρώ
-Τέσσερα κινητά τηλέφωνα
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.
