Γιατί «κυνηγούν» τον Βγενόπουλο στην Κύπρο

Για πάνω από 100 χρόνια η Λαϊκή Τράπεζα ήταν το διαμάντι του κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Σήμερα πέρασε στα χέρια του κυπριακού κράτους. Τι μεσολάβησε; «Η διοίκηση Βγενόπουλου», λένε βουλευτές και τραπεζίτες σε Ελλάδα και Κύπρο, η οποία -όπως υποστηρίζουν- έδωσε πολλά αμφιλεγόμενα τραπεζικά δάνεια και ανεξέλεγκτα α�όραζε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Δάνεια που, όπως εξηγεί η σημερινή ηγεσία του ομίλου, δόθηκαν σε εταιρείες συμφερόντων της MIG, αλλά και σε φυσικά πρόσωπα, για...

να αγοράσουν μετοχές της Marfin Investment Group σε εκείνη τη θηριώδη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου των 5,2 δισ. ευρώ που έγινε το 2007. Φυσικά μεγάλο ρόλο στην εξανέμιση των ιδίων κεφαλαίων του ομίλου της Λαϊκής έπαιξε και το haircut των ελληνικών ομολόγων, τα οποία η τράπεζα αγόραζε αφειδώς πριν από το 2009, δηλαδή πριν ξεσπάσει η κρ! ίση, και τα οποία τότε αποτελούσαν μια ασφαλή επιλογή, καθώς έδιναν υψηλά επιτόκια μεταξύ 4% και 6%. Ετσι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κ. Βγενόπουλος σημάδεψε την Κύπρο και την οικονομία της.

Τον περασμένο Νοέμβριο οι Αρχές της Μεγαλονήσου άσκησαν πιέσεις στον κ. Βγενόπουλο να εγκαταλείψει την προεδρία της Marfin Bank, η οποία στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Cyprus Popular Bank και τέθηκε υπό κρατικό έλεγχο. Σήμερα η διοίκηση της Λαϊκής αποκαλύπτει στοιχεία που δείχνουν μεγάλη έκθεση ελληνικών εταιρειών του ομίλου σε υψηλού κιν�ύνου επενδύσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται δάνεια σε επενδυτές οι οποίοι στη συνέχεια αγόραζαν μετοχές του ομίλου.

Ο πρόεδρος της Λαϊκής κ. Μιχάλης Σαρρής εξηγεί: «Η Λαϊκή τα προηγούμενα χρόνια αγόραζε, χωρίς έλεγχο, ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Περισσότερα από όσα σήκωνε το χαρτοφυλάκιό της». Επιπρόσθετα επισημαίνεται αρμοδίως ότι η τράπεζα δάνεισε με πάνω από 700 εκατ. ευρώ φυσικά πρόσωπα, τα οποία αγόρασαν μετοχές της MIG στην τιμή των 6,7 ευρώ. Η τιμή της μετοχής σήμερα έχει υποχωρήσει στα 20 λεπτ�! � και τα δάνεια στα 510 εκατ. ευρώ. Οι εμπράγματες εγγυήσεις όμως δεν υπερβαίνουν τα 140 εκατ. ευρώ.

Ο δραστήριος mr MIG

Ο κ. Βγενόπουλος τη δεκαετία του 2000 ήταν αρκετά δραστήριος περί τα τραπεζικά. Εξαγόρασε κάτι παραπάνω από το 10% της Εγνατίας Τράπεζας στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να εξοργίσει τον τότε βασικό μέτοχο κ. Βασίλη Θεοχαράκη (γνωστό επιχειρηματία, κυρίως στον χώρο του αυτοκινήτου). Στη συνέχεια εξαγόρασε στην Κύπρο μεγάλο μερίδιο της Λαϊκής Τράπεζας από την HSBC. Απολύ�ι τον τότε επικεφαλής της τράπεζας κ. Κίκη Λαζαρίδη προκαλώντας αμηχανία και οργή στο τραπεζικό και επιχειρηματικό κατεστημένο της Μεγαλονήσου. Οι δύο τράπεζες συγχωνεύονται και στη συνέχεια ο κ. Βγενόπουλος δημιουργεί στην Αθήνα τη MIG, η οποία με τον πακτωλό των χρημάτων που διαθέτει εξαγοράζει μεγάλες εταιρείες στην Ελλάδα, μεταξύ αυτών τη Vivartia του κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλου, τη Super Fast Ferries του κ. Περικλή Παναγόπουλου, την Ο.Α. κ.λπ. Σήμερα ο κ. Βγενόπουλος έχει αποχωρήσει από τη διοίκηση του τραπεζικού ομίλου που είναι στα πρόθυρα της κρατικοποίησης, ε! νώ η MIG, σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό, έχει μόλις 135 εκατ. ευρώ μετρητά στο ταμείο της.

H τράπεζα που έγινε «αέρας»

Οι Αρχές της Κύπρου κατηγορούν τον δαιμόνιο μάνατζερ ότι δεν άσκησε χρηστή διοίκηση στην τράπεζα. Μάλιστα δεν αποκλείουν η Κεντρική Τράπεζα της χώρας να διατάξει έρευνα για το τι τελικώς συνέβη. Οι εξελίξεις τους τελευταίους μήνες ήταν ραγδαίες. Στις 17 Μαΐου του 2012 η κυβέρνηση Χριστόφια αποφασίζει να προχωρήσει σε ανακεφαλαιοποίηση του ομίλου με το �οσό των 1,8 δισ. ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί περίπου στο 8% του ΑΕΠ της χώρας. Ο βουλευτής κ. Ζαχαρίας Κουλίας δήλωνε τον Μάιο στην Κυπριακή Βουλή: «Πώς είναι δυνατόν να μετατραπεί σε αέρα μια ολόκληρη τράπεζα; Κανείς από τις Αρχές δεν το κατάλαβε;».

Είχε προηγηθεί στα τέλη του 2011, ύστερα από εντολή του τέως κεντρικού τραπεζίτη κ. Αθανάσιου Ορφανίδη, ο διορισμός νέας διοίκησης υπό τον τέως υπουργό Οικονομικών της Κύπρου κ. Σαρρή, καθώς ο κ. Βγενόπουλος είχε αφήσει την ηγεσία του ομίλου. Ο κ. Σαρρής σήμερα δηλώνει �! �τι η Λαϊκή τα προηγούμενα χρόνια προχώρησε σε ανεξέλεγκτες αγορές ελληνικών ομολόγων. «Υπήρχε ανεξήγητα μεγάλος δανεισμός στο ελληνικό χρέος. Αυτό δείχνει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τους μηχανισμούς της τράπεζας», λέει τώρα το αφεντικό της Λαϊκής. Πηγές αναφέρουν ότι η αρχική αξία των ελληνικών ομολόγων ανερχόταν στα 3,05 δισ. ευρώ και σήμερα, μετά τη διαδικασία του PSI+, η αξία τους δεν υπερβαίνει τα 750 εκατ. ευρώ.

Σε κατ' ιδίαν συζητήσεις κορυφαία πρόσωπα του ομίλου κάνουν λόγο για υπέρογκους μισθούς του ενός εκατ�μμυρίου ευρώ και άνω στελεχών που πηγαινοέρχονταν με ιδιωτικά αεροπλάνα μεταξύ Αθήνας - Λευκωσίας και Λονδίνου. «Υπήρχαν στελέχη που είχαν παραγγείλει πολυτελείς Μερτσεντές ακόμα και μέσα στο 2011», λένε τώρα πηγές της τράπεζας. Πρόθεση, πάντως, της νέας διοίκησης είναι να πουλήσει μια θυγατρική τράπεζα της Λαϊκής (Επενδυτική Τράπεζα) και να συγχωνεύσει κάποια υποκαταστήματα της Marfin Εgnatia στην Ελλάδα.

Money is gone

Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα ομόλογα του Ελληνικού Δημ! οσίο υ από όπου η τράπεζα έχασε πολλά λεφτά. Το 2009 η Ελληνική Βουλή διέταξε την πολύκροτη έρευνα για την υπόθεση του Βατοπεδίου. Τότε οι Ελληνες βουλευτές υποχρέωσαν την Τράπεζα της Ελλάδος να παράσχει λεπτομέρειες για όλα τα δάνεια της Marfin Λαϊκής Bank και των δύο θυγατρικών της το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, καθώς μεταξύ άλλων είχε αποκαλυφθεί ότι η Marfin είχε δανείσει με υπέρογκα ποσά τη μονή. Εκείνη την εποχή ο επικεφαλής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος κλήθηκε να μιλήσει στους Ελληνες βουλευτές. Αναφερόμενος στη γιγαντιαία αύξηση του μετο�ικού κεφαλαίου της MIG, ύψους 5,2 δισ. ευρώ, αποκάλυψε ότι «το 2007 η Marfin Εgnatia έδωσε δάνεια 700 εκατ. ευρώ για την αγορά μετοχών της MIG. Κάτι τέτοιο είναι νόμιμο εάν τηρούνται οι νόμοι. Εάν όμως η αξία των διασφαλίσεων υποχωρεί, τότε η τράπεζα πρέπει να αυξήσει τα ίδια κεφάλαιά της», εξήγησε ο διοικητής.

Τότε πολλοί γνωστοί εφοπλιστές μπήκαν στη διαδικασία αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Marfin Investment Group με τιμή τα 6,7 ευρώ. Θεωρούνταν η μεγάλη ευκαιρία της εποχής. Η τιμή της μετοχής για δυο-τρεις μέρες ανέβηκε στα επίπεδ! α τω� � 7,2 ευρώ, αλλά μία εβδομάδα μετά τη διαπραγμάτευσή της υποχώρησε κάτω από τα 6,7 ευρώ, επίπεδα τα οποία δεν ξαναέπιασε ποτέ πια. Αποτέλεσμα ήταν να εγκλωβιστούν σχεδόν όλοι οι μικροί και μεγάλοι μέτοχοι. Σήμερα η τιμή της βρίσκεται στα 0,2 ευρώ και τα δάνεια που οφείλονται είναι 510 εκατ. ευρώ. Οι διασφαλίσεις όμως δεν υπερβαίνουν σε αξία τα 140 εκατ. ευρώ, λένε τραπεζικές πηγές, οι οποίες επίσης αναφέρουν ότι εφοπλιστές όπως οι κύριοι Ζολώτας, Τσάκος, Φράγκου και Βενιάμης πιθανόν να βρίσκονται μεταξύ των μετόχων της MIG. Από τότε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, το MIG τ�ρα πια μεταφράζεται ως «Money Is Gone».

Το πρακτορείο Reuters σε δημοσίευμά του ισχυρίζεται ότι το 2009 έγινε ένας έλεγχος της ΤτΕ και της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου στη Marfin Εgnatia. Η έκθεση που έφτασε στα χέρια του Reuters ανέφερε ότι η τράπεζα ανέλαβε ρίσκα, «το επίπεδο των οποίων αλλά και η φύση τους προκαλούν ανησυχία στις εποπτικές αρχές αναφορικά με την ορθή και επαρκή διαχείρισή τους».

Τα δάνεια από τη Marfin στον όμιλο MIG υποδεικνύουν ευνοϊκή μεταχείριση, όταν η σχέση μ�! �ταξ� � του ομίλου MPB και του ομίλου MIG δημιουργεί την εντύπωση ότι οι στενοί δεσμοί μεταξύ των δύο διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην έγκριση των δανείων αυτών.

Τα μετοχοδάνεια

Ο τότε πρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής για το Βατοπέδι και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Δημήτρης Τσιρώνης, σε επιστολή του προς τους προέδρους του Αρείου Πάγου και της αρχής για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, ανέφερε τα εξής: «Επίσημα στοιχεία έχουν καταδείξει ότι η Τράπεζα Μarfin έκανε εκτεταμένη χρήση μετοχοδανείων (δηλα�ή δάνεια που δίνονται για αγορά μετοχών με collateral τις ίδιες τις μετοχές), για τη χρηματιστηριακή στήριξη της μετοχής της ΜΙG και των θυγατρικών της, δίνοντας μετοχοδάνεια σε επώνυμους εφοπλιστές και επιχειρηματίες αλλά και επιχειρήσεις οι οποίες είναι μετοχικά συνδεδεμένες με τον όμιλο MIG:

■ Δάνεια ύψους 1,3 δισ. δόθηκαν σε φίλια φυσικά και νομικά πρόσωπα για αγορές μετοχών, εκ των οποίων 0,8 δισ. για να συμμετάσχουν στην πολυδιαφημισμένη αύξηση κεφαλαίου ύψους 5,2 δισ. της MIG τον Ιούλιο του 2007.

■ Δάνεια ύψους 1,8 δισ. δόθηκαν σε συνδεδεμένες επιχειρήσεις με τη MIG για τη στήριξη των μετοχών εταιρειών του ομίλου MIG ή εταιρειών των μετόχων της MIG.

■ Δάνειο ύψους 0,4 δισ. δόθηκε στην Dubai Investment Group, βασικό μέτοχο των εταιρειών MIG, του οποίου η είσοδος στη MIG τον Μάιο του 2006 διαφημίστηκε ως η μεγάλη αραβική επένδυση. Αποτελεί αντικείμενο ειδικής διερεύνησης κατά πόσον η επένδυση αυτή ήταν εικονική μέσω κεφαλαίων που δάνεισε η ίδια η τράπεζα με παραπλάνηση των επενδυτών.

■ Αντίστοιχα δάνεια έχει δώσει και ο κυπριακό� όμιλος Marfin Popular Bank (μητρική εταιρεία της Marfin Egnatia Bank).

Τα μετοχοδάνεια αυτά είναι τριπλάσια των ιδίων κεφαλαίων του ομίλου Marfin και δόθηκαν με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους για τους δανειζόμενους λόγω των στενών δεσμών μεταξύ της MIG και της Marfin». «Ολα τα δάνεια για τις μετοχές ήταν εξασφαλισμένα», ανέφερε ο κ. Τσιρώνης, «με ασυνήθιστα πλεονεκτικούς όρους για τους δανειζόμενους χάρη στους στενούς δεσμούς ανάμεσα στη MIG και τη Marfin».

Δημιούργησε μάλιστα ένα ξεχωριστό επενδυτικό ρίσκο που θα ! έπρε πε να γίνει δημοσίως γνωστό. «Η Marfin και η MIG», ανέφερε, «ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες όχι μόνο επειδή είχαν πολλά κοινά στελέχη και πολλούς κοινούς μετόχους. Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Marfin και MIG και των άλλων σχετικών εταιρειών δημιουργεί μια αλληλεξάρτηση και συγκέντρωση κινδύνων».

Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Προβόπουλος διαφώνησε λέγοντας ότι, αφού η MIG και η Marfin ήταν ξεχωριστές εταιρείες, τα δάνεια για να αγοραστούν μετοχές του ομίλου MIG είναι αποδεκτά και είπε χαρακτηριστικά ότι ο κ. Τσιρώνης δεν �ντιλαμβάνεται τα οικονομικά δεδομένα. Η MIG, ισχυρίζεται ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, «δεν είναι ούτε άμεσα ούτε έμμεσα» μητρική εταιρεία της Marfin Εgnatia ή της Marfin Λαϊκή Τράπεζα στην Κύπρο. Η MIG δεν ασκεί «κυρίαρχη επιρροή» στη Marfin, ούτε η MIG και η Marfin υπόκεινται σε «κοινή διαχείριση».

O κ. Βγενόπουλος πάντως απέρριπτε τους ισχυρισμούς του κ. Τσιρώνη. Ελεγε ότι τα δάνεια προς τη MIG και τους συνεργάτες είναι εξασφαλισμένα και έχουν αποφέρει τεράστια έσοδα για την τράπεζα. Υποστήριζε μάλιστα ότι «ο κίνδυνος από δάνεια εξασφαλισμέ�! �α με μετοχές της MIG είναι επίσης μια υπερβολή. Είναι παραπλανητικό να υπολογίσουμε το ύψος του ρίσκου της τράπεζας με βάση την τιμή αγοράς των μετοχών αυτών, δεδομένου ότι οι μετοχές είναι εξαιρετικά υποτιμημένες και η διαπραγμάτευσή τους γίνεται στο 1/10 της πραγματικής τους αξίας. Η τράπεζα είχε μεγάλα κέρδη από το ελληνικό χαρτοφυλάκιό της στις καλές εποχές και πρέπει να βλέπουμε μακροπρόθεσμα», εξηγούσε τότε ο Mr MIG.

Από το kafeneio

Διαβάστε περισσότερα »

Ωμή παραβίαση του Καταστατικού από τον Ευάγγελο Βενιζέλο

Παραθέτω σημερινό δελτίο Τύπου του ΠΑΣΟΚ:

Η Εθνική Συνδιάσκεψη της διαδικασίας ανασύστασης της Παράταξης, θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 6 Ιουλίου, στις 10.00 πμ, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (αίθουσα Μελίνα Μερκούρη). Η συνδιάσκεψη θα αρχίσει με ομιλία του Προέδρουτου ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Σύμφωνα με τη 2η παράγραφο του άρθρου 35 του καταστατικού του ΠΑΣΟΚ, η Εθνική Συνδιάσκεψη συγκαλείται με απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου. Τέτοια απόφαση δεν υπάρχει καθώς ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν ένιωσε την ανάγκη να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο.

Θυμίζω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδωσε αγώνα για να τηρηθεί αυστηρά το καταστατικό κατά τη διαδικασία εκλογής του, απαγορεύοντας ουσιαστικά σε οποιονδήποτε άλλο να είναι υποψήφιο�! �. Σή� �ερα, ο μονάρχης Βενιζέλος πετάει...

το Καταστατικό στα σκουπίδια.

Αναρωτιέμαι αν έχει πάρει κανείς χαμπάρι στο ΠΑΣΟΚ τη συγκεκριμένη παρανομία, όπως αντίστοιχα αναρωτιέμαι αν θα αντιδράσει κανείς. Ο κ.Ανωμερίτης τι λέει για όλα αυτά;

Από Παραπολιτική, μονταζ Γρέκι

Διαβάστε περισσότερα »

Αλκίνοος Ιωαννίδης: “Μα, για τα δύσκολα δεν υποτίθεται πως υπάρχει η Αριστερά;”

Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη για το περιοδικό ΜΟΝΟ

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι από τους σπάνιους εκείνους καλλιτέχνες που όταν τον γνωρίζει κανείς από κοντά, διαπιστώνει ότι δεν είναι ούτε ένα γραμμάριο πιο λίγος από το έργο του. Αυθεντικός, απλός, καθόλου �αταιόδοξος. Οι δημοσιογράφοι σχολιάζουμε συχνά πόσο απογοητευτικοί είναι πολλοί δημιουργοί, όταν τους συναντάς. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ανήκει στις εξαιρέσεις. Τον γνώρισα πριν από δεκατέσσερα χρόνια στην Τιφλίδα. Έναν χρόνο μετά, τον συνάντησα ξανά στο Βελιγράδι, κατά τη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών, όπου είχε έρθει για να τραγουδήσει, δείχνοντας την αλληλεγγύη του...

σ' έναν λαό που δοκιμαζόταν. Ήταν κι άλλοι καλλιτέχνες μαζί του, τότε, μεγαλύτεροι και πιο καταξιωμένοι εκείνη την εποχή, αλλά μόνο ο Αλκίνοος έδει�! �νε ν α νοιάζεται τόσο πολύ για αυτό που πραγματικά συνέβαινε εκεί και καθόλου για την προβολή του. Από τότε, τον ξαναείδα τυχαία στα Κύθηρα και πάντα ήταν ο ίδιος: ανεπιτήδευτος, ονειροπαρμένος, ανέγγιχτος από τη ματαιότητα.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, το μόνο που άλλαξε πάνω του είναι ότι απέκτησε λίγα γκρίζα μαλλιά, αλλά πολύ περισσότερη ευτυχία, χάρη στις τέσσερις γυναίκες της ζωής του: τη σύντροφό του και τις τρεις κόρες του, στις οποίες θέλει να παραδώσει έναν πιο όμορφο κόσμο.

Οι ζωές των περισσότερων, τον τελευταίο καιρό, αλλάζουν βιαίως. Η δική σου και των φίλων σου, έχει αλλάξει;

«Όλων η ζωή έχει αλλάξει. Ακόμα κι έναν βιομήχανο να πάρεις, κι εκείνου η ζωή έχει αλλάξει. Αυτοί όμως που πριν από τρία χρόνια την έβγαζαν με τα χίλια ζόρια, σήμερα δεν τη βγάζουν καθόλου. Και των καλλιτεχνών η ζωή έχει αλλάξει. Στη χειρότερη θέση είναι όσοι παλαιότερα, ενώ έκαναν σημαντικά πράγματα, δύσκολα επιζούσαν. Αυτοί, σήμερα δεν μπορούν να τα βγάλουν καθόλου πέρα. Οι νέοι άνθρωποι �! �ίνα� � πολύ φοβισμένοι και δύσκολα επιλέγουν πια να γίνουν μουσικοί, συνθέτες, στιχουργοί, ηθοποιοί, ζωγράφοι και χορευτές, βλέποντας τους συναδέλφους να δουλεύουν ντελίβερι ή κούριερ».

Συμβαίνει αυτό στ' αλήθεια;

«Ναι, βέβαια. Πάντα ήξερες ότι αν γίνεις μουσικός, μπορεί να ζήσεις φτωχός, κάνοντας όμως αυτό που αγαπάς. Τώρα υπάρχει ο κίνδυνος να μη ζήσεις καθόλου και να μην κάνεις ποτέ αυτό που αγαπάς. Θα υπάρξει τεράστιο καλλιτεχνικό κόστος από αυτή την κρίση. Μόνοτα παιδιά που δεν πάνε στο ωδείο, γιατί δεν έχουν οι γονείς τους να πληρώσουν, να σκεφτούμε…

Πόσες σπουδαίες ερμηνείες θα χάσουμε, πόσοι νέοι άνθρωποι θα ζήσουν στη μιζέρια, εξαρχής απογοητευμένοι, κάνοντας άλλα πράγματα απ' όσα ήθελαν, πόσοι πίνακες ζωγραφικής δεν θα υπάρξουν, πόσα μεγάλα πράγματα της ζωής μας δεν θα εκφραστούν, πόσα σπουδαία τραγούδια δεν θα γραφτούν, πόσοι σπουδαίοι μουσικοί δεν θα γίνουν ποτέ μουσικοί. Κάποιοι θα πρέπει να μας εξηγήσουν το γιατί».

Σε παλαιότερες δεκαετίες, το '60 και το '70, υπήρχαν μουσικοί που εξέφραζαν τις πολιτικές ανάγκες των καιρών, συνεγείροντας και συγκινώντας τα πλήθη. Γιατί δεν υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα που να συγκινεί, όπως τότε, που ο κόσμος έκλαιγε ακούγοντας τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ή καλλιτέχνες όπως τον Νίκο Ξυλούρη, τη Μαρία Φαραντούρη και τον Μάνο Λοΐζο;

«Είναι πολλοί οι λόγοι. Φταίει το τραγούδι μας, φταίει κι ο ακροατής. Έχουμε χάσει την ικανότητα να κλαίμε με ένα τραγούδι. Το όνειρο, την ουτοπία τα θεωρούμε αμαρτία πια. Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει τραγούδι. Πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε πραγματιστές για να επιβιώσουμε ως λαός και ως άνθρωποι χωριστά. Λείπει επίσης το κοινό βίωμα, είμαστε σκόρπιοι. Στις λέξεις "συνεγείροντας" και "συγκινώντας" που χρησιμοποίησες, το πρώτο συνθετικό είναι το "συν". Το τραγούδι είναι μοιρασιά, θέλει ομάδα, κοινό βίωμα και κοινό όραμα για να λειτουργήσει. Σήμερα, περνά ο καθένας μας το ζόρι μόνος του. Από την άλλη, υπάρχει στους σημερινούς τραγουδοποιούς ένας φόβος απέναντι στο πολιτικό τραγούδι. Κατά την άπο�! �ή μο υ, το πολιτικό τραγούδι σπανίως εξυπηρέτησε, είτε την πολιτική είτε το τραγούδι. Ο Μάνος Χατζιδάκις που δεν έγραψε εμφανώς πολιτικά τραγούδια, έκανε σπουδαία πολιτική δουλειά, ανεβάζοντας το επίπεδο του κόσμου. Το ίδιο έκανε κι ο Θεοδωράκης, κάνοντας πολιτικό τραγούδι. Τα "μη πολιτικά" τραγούδια του Μαρκόπουλου έπαιξαν τον ίδιο σημαντικό ρόλο με τα "πολιτικά" του. Το να γράφουν ο Γκάτσος και ο Χατζιδάκις ένα αριστούργημα που λέει ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ», είναι πιο επαναστατικό από το να γράφει κάποιος άλλος ένα μέτριο, που λέει «εμείς θ� αλλάξουμε τον κόσμο».

Δεν το έκαναν όμως μόνο οι πολιτικά στρατευμένοι καλλιτέχνες αυτό. Οι στίχοι του Ελύτη «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή» είχαν τη δύναμη να συγκινούν και να κινητοποιούν μάζες.

«Έχουμε φάει, οι μάζες που λες, πολλή απογοήτευση τις τελευταίες δεκαετίες. Είδαμε πολλά, ζήσαμε πολλά, είμαστε πια καχύποπτοι. Δεν μας πείθουν εύκολα ούτε τα λόγια ούτε τα τραγούδια. Υπάρχει έντονα στους δημιουργούς ο φόβος του λαϊκισμού. Από τ�! � μια δεν μπορεί να σφυρίζεις αδιάφορα και να εξαιρείς την πραγματικότητα από τον στίχο, και από την άλλη είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να μιλήσει για αυτή την πραγματικότητα, έχοντας προλάβει να αφομοιώσει και να μετατρέψει τα γεγονότα σε τέχνη. Πρέπει να είναι σίγουρος ότι δεν λέει απλώς τα πράγματα που όλοι θέλουν να ακούσουν, για να εξυπηρετήσει τελικά τον εαυτό του. Το ότι δεν γράφουν ακόμη οι περισσότεροι τραγουδοποιοί "επίκαιρα" τραγούδια, είναι κατά τη γνώμη μου δείγμα υγείας. Αν σε μερικά χρόνια δεν γραφτούν σημαντικά τέτοια τραγούδια όμως, θα είνα� δείγμα ανικανότητας».

Από τις συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος πώς και δεν βγήκε τίποτα;

«Βγήκαν λίγα τραγούδια, μάλλον απλοϊκά. Κι εγώ έγραψα ένα τραγούδι για την πλατεία και το τραγούδησα εκεί. Κι αυτό απλοϊκό. Είμαστε όλοι ξαφνιασμένοι. Δεν θα έπρεπε, αλλά είμαστε. Είναι πολύ δύσκολο να πεις την αλήθεια για αυτό που συμβαίνει, χωρίς να το έχεις αφομοιώσει πρώτα. Κι αν το τραγούδι δεν πει την αλήθεια, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης. Πριν από την κρίση ήτ�! �ν πι ο απλό το να γράψω ένα τραγούδι σαν την "Πατρίδα". Αν το έγραφα τώρα, εκ των υστέρων δηλαδή, ίσως να μην το έβαζα σε δίσκο. Θα με υποπτευόμουν για δεύτερες σκέψεις. Σήμερα εξετάζω τον εαυτό μου δέκα φορές για να καταλάβω αν είναι καθαρός».

Εσύ που είσαι καλλιτέχνης με ευαισθησίες, έχεις νιώσει την ανάγκη να γράψεις ένα τραγούδι-κραυγή;

«Δεν είμαι άνθρωπος που κραυγάζει. Πρέπει να συνεννοηθούμε επιτέλους και να βάλουμε όραμα μπροστά μας. "Να οργανωθούμε ρε παιδιά", που λέει και το ανέκδοτο. Κι αυτό δεν θα γίνει ούτε με κραυγές οργής, ούτε με "ζήτω". Γι' αυτό και ο όρος "αγανακτισμένοι" μού είναι απεχθής. Δεν εμπεριέχει υπόσχεση. Το "ονειροπαρμένοι", αν και α! στεί ο, θα ήταν καλύτερο. Γράφω ένα τραγούδι όταν χρειάζομαι να το ακούσω. Από ανάγκη δηλαδή.

Και η ανάγκη αυτή τη στιγμή είναι να συγκεντρωθούμε, να δούμε ποιοι είμαστε, ο καθένας και όλοι μαζί, τι μας συμβαίνει και να ονειρευτούμε πού θέλουμε να πάμε. Μαζί με αυτά, θα έρθουν και τα σπουδαία τραγούδια. Πάντα έρχονται».

Η κρίση και η φτώχεια σε επηρεάζει ως δημιουργό;

«Το "ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος" μού φαινόταν πάνταγελοίο. Με επηρεάζουν όλα, συνολικά, όπως όλους μας. Υπάρχει όμως και η θετική πλευρά της ιστορίας αυτής».

Ποια είναι αυτή;

«Έχουμε αρχίσει να ντρεπόμαστε να εκθέτουμε την ψεύτικη ευδαιμονία και τον πλούτο κι αυτό είναι ένα κέρδος από την τραγική αυτή κατάσταση. Βλέπω στα φανάρια τις κυρίες στα πολυτελή πανάκριβα αυτοκίνητα να σκύβουν καμιά φορά το κεφάλι κι ελπίζω να είναι από ντροπή. Το βρίσκω ανθρώπινο, σαν μια αυτογνωσία επιτέλους. Οι περισσότεροι �! �χου� �ε πολυτέλειες που δεν συνάδουν με τη φτώχεια της χώρας, με την πείνα του γείτονα».

Τι εννοείς;

«Εννοώ πως όλοι, φτωχοί και πλούσιοι, καταναλωθήκαμε στα περιττά, εις βάρος των άλλων και του εαυτού μας, χάνοντας την ουσία. Και τώρα ντρεπόμαστε».

Δεν νομίζω να συμφωνείς ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί»;

«Κάθε επικίνδυνη φράση κρύβει μεγάλες δόσεις αλήθειας. Αυτό που μας ενοχ�εί στη φράση αυτή δεν είναι αυτό που σε πρώτη ανάγνωση λέει. Είναι τα όσα κρύβονται πίσω της. Η χυδαιότητα του πολιτικού, που ενώ έχει εμπνεύσει και υπηρετήσει αυτόν τον τρόπο ζωής, μέσα από τον πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί, ενώ τον έχει ουσιαστικά επιβάλει στους συμπολίτες του, έρχεται τώρα και τους κατηγορεί γι' αυτό.

Όπως και το υπονοούμενο που κρύβει: Όλοι μαζί τα φάγαμε, άρα όλοι μαζί θα τα πληρώσουμε… Στην πράξη, εννοεί πως αυτοί που έφαγαν τα λιγότερα, θα πληρώσουν τα περισσότερα και αυτοί που οδήγησ! αν τ� � χώρα εδώ, θα απαλλαγούν των ευθυνών τους, αφού όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι. Εξισώνει δηλαδή τον εργάτη που έκλεισε παράνομα το βεραντάκι για να το κάνει δωμάτιο, με τον άλλον που πήρε τις μίζες των εκατομμυρίων».

Μήπως άφησαν όλα αυτά να συμβαίνουν, ακριβώς για να μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους και μετά να λένε ότι είμαστε όλοι συνένοχοι;

«Έπρεπε να πέφτουμε χαμηλά, να εξευτελιζόμαστε κάνοντας μικροαπατεωνιές, βάζοντας μέσον ή δηλώνοντας λιγ�τερα περιμένοντας την "περαίωση", προκειμένου να νιώθουμε ότι, όσο κι αν δεν μας αρέσει, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν».

Ποιο ήταν τελικά το μεγάλο λάθος;

«Νομίζω ότι ένα μεγάλο λάθος ήταν ότι δεν πιστέψαμε αρκετά στον ελεύθερο άνθρωπο. Δεχθήκαμε σιωπηλά μια βολική υποδούλωση. Μας άρεσε να έχουμε την ψευδαίσθηση της ελευθερίας χωρίς να πληρώνουμε το τίμημά της».

Είναι ακριβή η ελευθερία;

«Είναι τεράστια η χαρά να την πληρώνεις, μάλλον το έχουμε ξεχάσει. Υποδουλωθήκαμε με διάφορους τρόπους. Γίναμε ευτυχείς καταναλωτές. Ανταλλάξαμε την ελευθερία με τη γυαλιστερή φωτογραφία της. Δώσαμε ευχαρίστως μία εβδομάδα εργασίας για ένα μίξερ, ενώ είχαμε άλλα δύο στο σπίτι. Μια μέρα απουσίας από τα παιδιά μας για ένα "προϊόν". Γίναμε τηλεμάρκετινγκ. Τα όνειρά μας έγιναν πλαστικούρα. Δεν ξέρω από πού ξεκινούν τα λάθη, ούτε πώς θα διορθωθούν. Φοβάμαι όμως πως, αν υποθέσουμε ότι βρισκόταν ένας καλός άνθρωπος να μας π�ι "ξεχρεώνω όλο το εθνικό σας χρέος και σας δίνω άλλα τόσα από πάνω, επειδή είστε ωραίοι", θ' αρχίζαμε πάλι τα ίδια, θα τελειώναμε τις ζωές μας ικανοποιημένοι και ηλίθιοι.

Είσαι αισιόδοξος ή ανησυχείς;

«Στενοχωριέμαι γιατί πολλοί αθώοι άνθρωποι υποφέρουν, απελπίζονται και δεν μπορούν να βρουν βοήθεια. Τα υπόλοιπα, αισιοδοξίες και ανησυχίες είναι δευτερεύοντα».

Σε προβληματίζει πώς θα είναι ο κόσμος όταν θ�! � βγο υν σε αυτόν τα παιδιά σου;

«Εννοείται. Και αισθάνομαι και υπόλογος. Το πρόβλημα της πείνας σε άλλα μέρη του πλανήτη, όσο είχαμε μια άνεση, ελάχιστα μας απασχολούσε. Ζούσαμε σε βάρος αυτών των ανθρώπων. Το παιδί μου έπαιζε μ' ένα παιχνίδι που το είχε φτιάξει ένα κινεζάκι, το οποίο εργαζόταν κάτω από το μαστίγιο. Πηγαίνω την κόρη μου στο σχολείο, καίγοντας βενζίνη, για την οποία έχει χυθεί αίμα άλλων παιδιών.

Κι ας μην ξεχνάμε πόσοι φτωχοί υπήρχαν στην Ελλάδα πριν απ� την κρίση και πόση εκμετάλλευση είχαν υποστεί τόσοι εργάτες, Έλληνες και ξένοι, όταν τα πράγματα ήταν υποτίθεται καλά. Αφήσαμε τα ορφανά παιδιά του Χατζηκυριάκειου να ζουν σε κοντέινερ, από τον σεισμό του '99 μέχρι σήμερα. Όταν όμως η φτώχεια χτυπάει μαζικά την πόρτα σου, όπως τώρα, δεν μπορείς πια να κοιτάς από την άλλη. Υπάρχει μπροστά μας ο πόνος των προσώπων, που δεν είναι αριθμοί, δεν είναι μία πληροφορία στην τηλεόραση, δεν πονάνε πια κάποιοι άγνωστοι, άγνωστο πού.

Είναι άνθρωποι δικοί μας, γνωστοί μας,! που ξέρουμε το όνομά τους και λέμε καλημέρα και δεν έχουν να ταΐσουν το παιδί τους το βράδυ, ή καρκινοπαθείς που δεν έχουν να πάρουν τα φάρμακά τους. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Όλο αυτό πρέπει να μας αλλάξει, στη σκέψη και στην πράξη. Και να μας κάνει όχι πιο ρεαλιστές, αλλά πιο ουτοπιστές. Γιατί, τι μπορείς να ονειρευτείς, αν όχι την ουτοπία; Να ονειρευτείς πως χρωστάς λιγότερα στην τράπεζα; Είναι όνειρο αυτό; Όχι, θα ονειρευτείς το απόλυτο, για να καταφέρεις το ελάχιστο. Όποιος δεν ονειρεύεται το άπιαστο, δεν ονειρεύεται».

Κατέβαινες στις συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος;

«Πολλές φορές».

Χημικά έχεις φάει;

«Πολλά».

Δεν θυμώνεις που ψεκάζουν με χημικά και απαγορεύουν με τη βία σε κάθε φιλειρηνικό πολίτη να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην κυβερνητική πολιτική;

«Επέζησα δύο βομβαρδισμών στη ζωή μου. Η αγριότητα στην πλατ! εία � �ταν ίδια. Από τη μια έλεγες ''δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό'' και από την άλλη ήξερες ότι ήταν αδύνατον να μη συμβεί. Είδα αστυνομικούς να πετάνε μάρμαρα σε ηλικιωμένους, που ήταν ξαπλωμένοι σε φορεία, λιπόθυμοι.

Ήταν σαφές πως είχαν το ελεύθερο να κάνουν ότι γουστάρουν, φτάνει να διαλύσουν αυτό που συνέβαινε. Και αυτό που συνέβη στην Πλατεία, παρ' όλες τις αντιρρήσεις, ήταν σημαντικό. Η συνύπαρξη και μόνο τόσο διαφορετικών ανθρώπων, τόσο διαφορετικών ιδεολογιών και τάσεων, σε μια πλατεία για μέρες κα� νύχτες, ήταν σπουδαίο σχολείο.

Δεν υπήρχε σαφές ιδεολογικό στίγμα στη μάζωξη αυτή. Μπερδεμένη, αλλοπρόσαλλη, υστερική, απλοϊκή, ανήσυχη, σκεπτόμενη, απερίσκεπτη, ουσιαστική, οργισμένη, αστεία, ανόητη, υποσχόμενη, παιδική χαρά, όπως θέλεις πες την. Ήταν πάντως ένα ζωντανό πρόσωπο δικό μας. Ήταν η εικόνα μας. Πριν από λίγο καιρό ήμουν στην Ουάσιγκτον και βρέθηκα στο Occupy Washington. Είναι κι αυτό εικόνα της κοινωνίας τους.Ένας Έλληνας εκεί δύσκολα θα ένιωθε στα νερά του».

� �ι εννοείς;

«Είναι αμερικανιά το πράγμα, κι έτσι πρέπει να είναι. Είναι άνθρωποι με τα ίδια ιδανικά και τις ίδιες ανάγκες, με άλλα όμως βιώματα, εκφρασμένα με έναν διαφορετικό τρόπο, μέσα από μία άλλη γλώσσα. Ρωτάω κάποιον ''πώς παν' τα πράγματα;'' Μου λέει ''άσε, είναι πολύ επικίνδυνα'', ''δηλαδή;'' ρωτάω ξανά. ''Υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί η αστυνομία και να αρχίσει να ξεστήνει τις σκηνές μας'' απαντάει».

Χημικά δεν είχε εκεί;

«Είχε. Και ξύλο έχει πέσει. Και συλλήψεις έχουν γίνει πολλές, σε όλες τις ΗΠΑ. Αλλά δεν είναι ο πόλεμος που ζήσαμε εμείς εδώ, αυτή η απίστευτη βία. Εδώ, το μόνο που έμεινε είναι να αρχίσουν να πυροβολούν».

Αυτή η ακροδεξιά ρητορεία που κυριάρχησε τελευταία στην ατζέντα με τους «λαθρομετανάστες», πώς σου φάνηκε;

«Γιατί βάζουμε σε εισαγωγικά τη λέξη «λαθρομετανάστης»; Γιατί βάζουμε ένα "μετά συγχωρήσεως" μετά τη λέξη; Γιατί μετα! τρέπ ουμε έναν τυπικό χαρακτηρισμό σε αρνητική έννοια; Λαθρομετανάστης είναι όποιος συνάνθρωπος έφυγε από την απάνθρωπη χώρα του, πέρασε τα απάνθρωπα σύνορα του απάνθρωπου κράτους μας και βρέθηκε εδώ, στην απάνθρωπη χώρα μας, χωρίς χαρτιά. Είναι κι αυτός μετανάστης. Και ο όρος αυτός, για τους Έλληνες, θα έπρεπε να είναι ιερός.

Το πρώτο συνθετικό της λέξης μας πειράζει; Εμάς, τους σε όλα νόμιμους, τους καθόλου λαθραίους; Ας μιλήσουμε επιτέλους μια γλώσσα αληθινή».

Έχει �ρωματιστεί η λέξη αυτή και κάποιος που τη χρησιμοποιεί μπορεί να χαρακτηριστεί και ακροδεξιός.

«Μα το ότι χρωματίστηκε είναι ήδη μια νίκη δική τους. Και βάζουμε εμείς εισαγωγικά, μη μας πούνε ακροδεξιούς. Σε λίγο θα βάλουμε εισαγωγικά και στη λέξη άνθρωπος. Πάντως, η συζήτηση για τη μετανάστευση έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια. Ανθρώπινα».

Συμφωνείς με αυτούς που λένε ότι και η Αριστερά έχει ευθύνες, γιατί είχε υποτιμήσει το πρόβλημα;

«Αν και θα αδικήσω τις προσπάθειες πολλών ανθρώπων εδώ, στη Μυτιλήνη, στη Χίο και αλλού, σε έναν βαθμό συμφωνώ. Αν η Αριστερά, η παγκόσμια αλλά και η ελληνική, ήθελε, όπως λέει, να έχει ως βάση της τον άνθρωπο, έπρεπε να είχε ασχοληθεί με την ανθρωπιστική πλευρά του θέματος πολύ πιο σοβαρά και πρακτικά, χωρίς καμιά ρητορεία. Χωρίς να γιγαντώνει ή να χρησιμοποιεί το θέμα σαν πιστοποιητικό αριστεροσύνης, χωρίς να τρώγεται με τα ρούχα της.

Θα έπρεπε να είχε προβλέψει το σημερινό μέγεθοςτου ανθρωπιστικού προβλήματος και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με όλο το κόστος, να είχε βρει και να είχε επιβάλει μια λύση. Θα μου πεις, είναι διασπασμένη, είναι αδύναμη η θέση της, οι δεξιοί είναι κάφροι, το σύστημα είναι σάπιο, είναι δύσκολη η εποχή, είναι πολύ δύσκολο το θέμα. Μα, για τα δύσκολα δεν υποτίθεται πως υπάρχει η Αριστερά; Αν μπορεί να συνεννοηθεί και να είναι αποτελεσματική μόνο στα εύκολα, να μας το πει να το ξέρουμε. Γιατί και οι ντόπιοι υποφέρουν από αυτό το ζήτημα, και όσο το παραγνωρίζουμε, φοβούμενοι μην μας πουν πως δεν είμαστε αρκετά �! �ρισ� �εροί, τρέφουμε την ακροδεξιά.

Την ευθύνη της εξύψωσης του ανθρώπου από τα χαμηλά στα ψηλά την έχει αναλάβει οικειοθελώς η Αριστερά. Με μεγάλη αυταρέσκεια, αν και αναποτελεσματικά, την κουβαλάει τόσα χρόνια. Έχει λοιπόν ευθύνη. Τώρα που ανεβαίνει, είναι η μεγάλη της ευκαιρία να μπορέσει να κάνει μια αυτοκριτική, να παραδεχτεί τις αδυναμίες, τις αναποτελεσματικότητες, τις ανικανότητες και τα λάθη της.

Τώρα, την ώρα που είναι δυνατή. Γιατί όλοι κάνουν την (αστεία πάντ� και ανέξοδη, αφού ό,τι ήταν να χάσουν το έχασαν) αυτοκριτική τους όταν γκρεμίζονται, όπως ο Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ. Αν θέλει η Αριστερά να δώσει ένα μάθημα και μια υπόσχεση, ας κάνει την αυτοκριτική της τώρα».

Πολλοί περιμένουν έναν μεσσία…

«Ναι, τον "από μηχανής θεό". Δεν θα έρθει. Εμείς θα βρούμε τον τρόπο. Και αφού ο τρόπος δεν θα είναι θεϊκός, ας είναι τουλάχιστον ανθρώπινος. Ανάλογα με το πόση αγάπη και σεβασμό προς τον άνθρωπο θα εμπεριέχει, η όποια λύση θα δείξει σε μεγάλο βαθμό και το αν αξίζουμε να πάμε κάποτε καλύτερα σαν τόπος.

Στην Κύπρο λέμε: "Ο τόπος είναι ο άνθρωπος". Κι αν στην αδύναμη στιγμή μας συμπεριφερθούμε απάνθρωπα στους ακόμη πιο αδύναμους, δεν θα μας αξίζει τίποτα».

Ελ�ύθερος νιώθεις; Έχεις αυτά που θέλεις σε αυτή την χώρα;

«Νιώθω ελεύθερος, χωρίς να έχω αυτά που θέλω. Θέλω παιδεία για τα παιδιά μου, σύστημα υγείας για τους γονείς μου, δικαιοσύνη, ισότητα, προσβασιμότητα για τα ΑΜΕΑ, ανθρώπινες συνθήκες ζωής για όλους, αξιοπρέπεια, λιγότερο απαίσιες πόλεις, μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στη δημοκρατία, λιγότερη γραφειοκρατία, ένα τέλος στη φεουδαρχία και χίλια δυο άλλα.

Αυτή η κουτσή χώρα όμως, μου χάρισε πολύτιμα πράγμ�! �τα. � �ην αγαπώ με πάθος και της είμαι ευγνώμων. Αν ζούσα στο εξωτερικό και είχα την αντίστοιχη αποδοχή, τρία τινά θα μπορούσαν να συμβούν:

Είτε θα γινόμουν σούπερ σταρ και θα είχα μιαν άλλη, αφόρητη ζωή, είτε θα γινόμουν κανένας εναλλακτικός πλην πλούσιος καλλιτέχνης-γκουρού, πράγμα που αποστρέφομαι (άσε που δεν βοηθάει η φάτσα μου), είτε θα εξαφανιζόμουν γιατί δεν θα άντεχα να ξυπνάω με τον μάνατζερ, να τρώω πρωινό με τον δικηγόρο, μεσημεριανό με τον εταιριάρχη, τσάι με τον λογιστή, βραδινό με τον υπεύθυνο δημοσίων σ�έσεων και το βράδυ να κοιμάμαι με τον δημοσιογράφο.

Η Ελλάδα (δηλαδή οι πολίτες της) μού πρόσφερε μια ζωή χωρίς να χρειάζεται να κάνω όλα αυτά. Μου έδωσε τη δυνατότητα να μην λογοδοτώ σε κανέναν για τις καλλιτεχνικές και τις προσωπικές μου επιλογές. Εκμεταλλεύτηκα, αν θες, την ανοργανωσιά μας, καθώς και την ανάγκη μας για το μη τυποποιημένο, για να ζήσω και να πράξω όπως αντέχω. Πληρώνοντας βέβαια το κόστος».

Σου λέει κάτι το δίλημμα «μέσα ή έξω από την Ευρωζ! ώνη;� � Θέλεις να μου πεις γι' αυτό;

«Κι εγώ; Δεν θέλω να επηρεάσω κανέναν, ούτε να πάρω κανέναν στον λαιμό μου. Πιστεύω, πάντως, πως το αν θα μείνει μία χώρα στην Ευρωζώνη ή όχι, δεν θα εξαρτηθεί από το ποιος θα βγει στην κυβέρνηση. Ούτε από το εάν θα επαναδιαπραγματευθεί απλώς ή αν θα καταγγείλει το μνημόνιο. Και θεωρώ πως, αν ο δικομματισμός πραγματικά τελείωσε –και αυτό θα φανεί πιο αργά- τότε η 6η Μαΐου θα πρέπει να γιορτάζεται σαν εθνική γιορτή».

Τι κάνεις αυτή τη στι�μή; Ετοιμάζεις κάτι;

«Έχω ξεκινήσει και γράφω μετά από καιρό…»

Πώς γράφεις; Λες τώρα θα καθίσω να γράψω ή περιμένεις να σου έρθει η έμπνευση;

«Πρέπει να μη με κυνηγάνε πράγματα, να έχω ησυχία, να κοιμούνται όλοι, να απουσιάζει η ζωή για ν' αναγκαστώ να τη δημιουργήσω ο ίδιος. Όταν η ζωή είναι εκεί, παλλόμενη και φαντασμαγορική, το βρίσκω πολύ μικρό να κλείνεσαι κάπου, προκειμένου να την επινοήσεις εξαρχής και �! �α τη ν τραγουδήσεις. Γράφω αργά τη νύχτα ή τα ξημερώματα, όταν δεν κινείται τίποτα.

Περνώντας μέσα από μια διαδικασία σύγχυσης, καθαρότητας, βαρεμάρας, ποτού, διαβάσματος, ακρόασης, απελπισίας, άκρα της χαράς, με πιάνει μια μανία ν' ακούσω ένα τραγούδι που δεν υπάρχει. Σ' ένα κομμάτι χαρτί γράφω πέντε νότες, δυο λέξεις από κάτω και σε μερικά λεπτά είναι εκεί, ζωντανό σαν μωρό.

Καλό, μέτριο ή κακό, αυτό είναι, αυτός ήμουν σήμερα. Αυτή η στιγμή της απομόνωσης όταν έρχεται… μ�νος μου είμαι τρελός».

Είσαι ένας άνθρωπος που ζει τη ζωή…

«Η αλήθεια είναι πως δεν πολυβγαίνω, δεν έχω χόμπι, δεν κάνω παρέα με διάσημους, κοιμάμαι περισσότερες από τις μισές νύχτες εκτός σπιτιού, δεν βλέπω ποδόσφαιρο ούτε άλλη τηλεόραση, σπάνια ψωνίζω, ζω ακόμη με τον πατέρα μου, δεν έχω καμία "κοινωνική ζωή", δεν παίρνω ναρκωτικά, δεν έχω ιδέα τι είναι το facebook. Παρ' όλα αυτά, προς μεγάλη μου έκπληξη, ζω σχεδόν κανονικά».

Από Βασιλική Σιούτη

Ο κ. Τράα και τα κλεφτρόνια της Barclay's

Το σκάνδαλο της Barclay's - μοναδικό, τεραστίων διαστάσεων, με απροσδιόριστες επιδράσεις διεθνώς - αποκαλύπτει στο μέγιστο βαθμό την συμμετοχή και ευθύνη του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα και των ανεξέλεγκτων αγορών στην παραγωγή της κρίσης.

Η ηγεσία της βρετανικής, αλλ� απολύτως διεθνοποιημένης, Τράπεζας, συνεπικουρούμενη από άλλα ισχυρά και αξιόπιστα πιστωτικά ιδρύματα, χειραγωγούσε από το 2007 το επιτόκιο της διατραπεζικής αγοράς του Λονδίνου, το περίφημο Libor, που είναι επιτόκιο αναφοράς για άπειρες πράξεις και συναλλαγές σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Εκτιμάται ότι από τις επιλογές των στελεχών της βρετανικής Τράπεζας επηρεάσθηκε...

ασύλληπτος αριθμός συναλλαγών παγκοσμίως, που κατά μία εκδοχή προσεγγίζουν το ιλιγγιώδες ύψος των 350 �! �ρισ. δολαρίων.

Όπως γίνεται αντιληπτό ακόμη και ελάχιστος να είναι o επηρεασμός του συγκεκριμένου επιτοκίου αναφοράς, το κόστος είναι απροσμέτρητο για εκατοντάδες εκατομμύρια συναλλασσόμενους και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Για του λόγου το αληθές, αρκεί να καταγραφεί ότι όλα τα στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ έχουν ως βάση το συγκεκριμένο διατραπεζικό επιτόκιο του Λονδίνου.

Η αποκάλυψη αναδεικνύει πόσο ευάλωτο είναι το διεθνές πιστωτικό σύστημα και πό�ο προβληματική η λειτουργία των ελεύθερων και αυτορυθμιζόμενων αγορών.

Και βεβαίως φανερώνει πόσο μεγάλο είναι το ηθικό πρόβλημα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, που εδώ σε εμάς εκφράζεται από την τρόικα, τον ανεξέλεγκτο κ. Μπομπ Τράα και απ' αυτόν τον απίστευτο κύκλο των ταλιμπάν του φιλελευθερισμού με τα γκρίζα κοστούμια, που εμφανίζονται ως άλλοι τιμωροί, αλλά κρύβουν άπειρους σκελετούς στα σκοτεινά ντουλάπια τους.

!

Τέτοια σκάνδαλα και τέτοιες αποκαλύψεις καταδεικνύουν απλώς ότι το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα πολλά παράγωγά του δεν είναι υπερασπίσιμα, δεν στέκονται πουθενά.

Οι παραγωγοί της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που φόρτωσαν τις ζημιές τους στα κράτη, τις μετέτρεψαν σε χρέη και τώρα απαιτούν να ελεγχθούν πάραυτα από τις κοινωνίες, δεν δικαιούνται να ομιλούν.

Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να σιωπούν και να σκύβουν το κεφάλι μπροστά στ�ς θυσίες των λαών.

Οι λοιδορίες και σκληράδες δεν ταιριάζουν σε κλεφτρόνια της κακιάς ώρας.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ, μονταζ Γρέκι

Barclay's: Τραπεζικό καρτέλ χειραγωγεί τα διατραπεζικά επιτόκια

Πάνω από δέκα τράπεζες βρίσκονται στο μικροσκόπιο στο π�! �αίσ� �ο έρευνας

Η σύσταση τραπεζικού καρτέλ που χειραγωγούσε το διατραπεζικό επιτόκιο Libor, φέρεται να βρίσκεται πίσω από την αιτία που οδήγησε στην παραίτηση του πρόεδρου της Barclay's Μάρκους Έιτζις.

O Έιτζις υπέβαλε την παραίτησή του μετά το σάλο που έχει ξεσπάσει για τηχειραγώγηση των επιτοκίων των διατραπεζικών χορηγήσεων που κατάφερε «ένα καταστροφικό πλήγμα στην υπόληψη» του ιδρύματος. Δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση στην έρευνα των αρχών για τις ύποπτες διατραπεζικές πρακτικές στα επιτόκια, όπως ανακοίνωσε σήμερα η Αρχή Τραπεζικών Υπηρεσιών της Βρετανίας.

«Μακάρι να μπορούσα να πω ότι αυτή ήταν μία μεμονωμένη περίπτωση. Θα ακούσετε πολλά περισσότερα γι' αυτό σε εύθετο χρόνο», τόνισε η επικεφαλής των υπηρεσιών ελέγχου της FSA, Τρέισι Μακντέρμοτ, στην ετήσια σύνοδο της υπηρεσίας.
< div>Η συμπεριφορά της Barclay's ήταν ανεπίτρεπτη για τις ρυθμιστικές αρχές και το κοινό και έχουν δρομολογηθεί πολλαπλές έρευνες, τόνισε η Μακντέρμοτ.

Πάνω από δέκα τράπεζες βρίσκονται στο μικροσκόπιο στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγουν εδώ και καιρό στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία, οι διωκτικές αρχές κατά του οικονομικού εγκλήματος.

Η έρευνα αφορά τραπεζοπιστωτικά ιδρύματα όπως η Citigroup, η HSBC, η UBS και η Royal Bank of Scotland. Οι αναλυτές και τραπεζικοί κύκλοι αναμένουν να επιβληθούν μεγάλα πρόστιμα, ενώ στην Barclays επιβλήθηκε πρόστι�ο 290 εκατ. στερλινών την περασμένη εβδομάδα.

Όπως έδειξαν τα e-mails που δημοσιοποίησε η Financial Services Authority, ορισμένοι traders της Barclays «δεν ανέφεραν τίμια τις τιμές» και ενεπλάκησαν σε συνεχή και επίμονη προσπάθεια να χειραγωγήσουν την αγορά Libor από το 2006 και μετά, με την ενθάρρυνση ανώτερων managers.

Τις τελευταίες δεκαετίες, όπως λέγεται στην αγορά, οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες στο City του Λονδίνου και στη Wall Street, θέλουν να δικαιολογήσουν τα κέρδη και τις πρακτικές τους αποτρέποντας ρυθμίσεις που θα έθεταν όπως λέγεται σε κίνδυνο τ! ους � �ανόνες της ελεύθερης αγοράς.

Το Libor ποτέ δεν οργανώθηκε ως σωστή αγορά από την αρχή, κι αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο συνεχίστηκε ανενόχλητα η χειραγώγηση σε τόσο μεγάλο βαθμό για τόσο μεγάλο διάστημα, υποστηρίζουν οι αναλυτές, καθώς η αποτίμησή του βασιζόταν σε ιδιωτικές αναφορές τιμών, όχι σε απτές συμφωνίες. όπως το OIS, αυτοί είναι δύσκολο να αντικαταστήσουν σύντομα το Libor. Άλλωστε, από τα περίπου 800 τρις. που είναι τοποθετημένα στις αγορές παραγώγων, τα 350 τρισ. δολάρια χρησιμοποιούν ως δείκτη αναφοράς το Libor όπως και περίπο� το 90% των εμπορικών και στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Διαβάστε περισσότερα »

Επιβάτες και πλήρωμα σκότωσαν στο ξύλο δύο επίδοξους αεροπειρατές.

Δύο επιβάτες εσωτερικής πτήσης στην Κίνα που είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο της πόλης Xinjiang πέθαναν σε νοσοκομείο από τραύματα. Σύμφωνα με το κινεζικό Global Times οι δύο επιβάτες αποπειράθηκαν να...


 πραγματοποιήσουν αεροπειρατεία στο αεροσκάφος, επιβάτες όμως και πλήρωμα όμως αντέδρασαν τόσο βίαια που στην κυριολεξία τους σκότωσαν στο ξύλο.

Το αεροσκάφος όπου σημειώθηκε το αιματηρό γεγονός ανήκει στην εταιρεία Tianjin Airlines. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες συνολικά 6 άτομα αποπειράθηκαν να πραγματοποιήσουν την αεροπειρατεία, προσπαθώντας να εισέλθουν στο πιλοτήριο του αεροσκάφους αλλά δεν τα κατάφεραν καθώς επιβάτες και πλήρωμα τους χτύπησαν βίαια.

Πληροφορίες για τους υπόλοιπους 4 επίδοξους αεροπειρατές δεν υπάρχουν παρά μόνο ότι δύο από αυτούς νοσηλεύονται ακρωτηριασμένοι στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσαν εκπρόσωπος των κρατικών αρχών οι επιβάτες ήταν Ουιγούροι από την ομώνυμη επαρχία η οποία επιθυμεί την ανεξαρτησία της από την Κίνα.

πηγή:defencnet.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Πωλ Κρούγκμαν:Η Μέρκελ και οι θιασώτες της λιτότητας κινούνται σε παράλληλο σύμπαν

 Η Γερμανική συνταγή δεν έχει καμμία πιθανότητα επιτυχίας.
Την άποψή του ότι η καταστροφή βρίσκεται προ των πυλών της Ευρωζώνης αν συνεχιστεί η γερμανικής έμπνευσης συνταγή της «λύτρωσης μέσω βασανιστηρίων» επανέλαβε ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, τονίζοντας ότι όσοι επιμένουν στην λιτότητα κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Σε άρθρο του στους New York Times, o κ. Κρούγκμαν...


 ζητά αλλαγή πολιτικής εδώ και τώρα. Όπως τονίζει, η συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης και της δημοσιονομικής λιτότητας που έχει επιβάλλει το Βερολίνο τα δύο τελευταία χρόνια δεν έχει οδηγήσει πουθενά ούτε έχει δείξει την παραμικρή επιτυχία. Αντίθετα, επισημαίνει, ακόμα και οι χώρες που βγήκαν από την ύφεση, παραμένουν «πολύ πιο φτωχές από όσο ήταν πριν από την κρίση».

Για την κρίση δεν ευθύνονται οι «ανεύθυνες κυβερνήσεις του Νότου» όπως υποστηρίζει η Άνγκελα Μέρκελ, τονίζει ο κ. Κρούγκμαν αλλά η λιτότητα. Κι αυτό αποδεικνύεται στην περίπτωση της Ισπανίας, η οποία είχε χαμηλό χρέος και πλεόνασμα στον Προϋπολογισμό της, αλλά βυθίστηκε στην κρίση λόγω της φούσκας των ακινήτων «στην οποία συνέβαλαν τράπεζες από όλη την Ευρώπη».

Ο Πολ Κρούγκμαν,γράφει το iefimerida.gr, προτείνει «μεγάλες αγορές κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ» και την αποδοχή εκ μέρους της Γερμανίας ενός υψηλότερου ποσοστού πληθωρισμού. Όπως γράφει, αυτό δεν θα λύσει τα προβλήματα με μιας, καθώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει μεγάλη ανεργία για πολλά χρόνια αλλά «τουλάχιστον θα υπάρχει ένας ορατός δρόμος για την ανάκαμψη».

Μια τέτοια αλλαγή πολιτικής, όμως, είναι πολύ δύσκολη κατά τον νομπελίστα οικονομολόγο, καθώς -παρά τις μικρές υποχωρήσεις που έκανε η Γερμανία στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής- τα βήματα που έγιναν είναι πολύ μικρά. Επιπλέον, κατά τον κ. Κρούγκμαν, οι γερμανοί πολιτικοί έχουν περάσει στους ψηφοφόρους τους την ψεύτικη ειόνα ότι για όλα φταίνε οι ανεύθυνοι κυβερνήτες του Νότου, ενώ όπως τονίζει και οι ευρωπαίοι οικονομολόγοι κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν όταν επιμένουν ότι η λιτότητα μέσα στην ύφεση μπορεί να είναι αποτελεσματική...

Διαβάστε περισσότερα »

Λαμία: Ενδοοικογενειακό... ξύλο και μαχαιριές - Τρία άτομα στο νοσοκομείο!

Σε κρίσιμη κατάσταση ο ένας από τους τρεις, ηλικίας 21 ετών, ο οποίος διακομίσθηκε στη Λάρισα, ενώ φρουρούμενοι νοσηλεύονται οι άλλοι δυο στο νοσοκομείο Λαμίας - Αναζητείται ακόμη ένας από την αστυνομία, που πήρε μέρος στην αιματηρή συμπλοκή...

Όλα έγιναν στις 22:40 �θες βράδυ (03-07-2012) στο Λογγό Φθιώτιδας, μεταξύ Αλβανών. Σύμφωνα με το lamiareport.gr, δυο αδέλφια ηλικίας 21 και 24 ετών, που διαμένουν στη Λαμία, πήγαν στον Λογγό για να λύσουν προσωπικές και επαγγελματικές διαφορές που είχαν με τα δύο πρώτα ξαδέλφια τους....
Την αρχική έντονη φραστική αντιπαράθεση, διαδέχθηκε το ξύλο και στο τέλος βγήκαν τα μαχαίρια με αποτέλεσμα τα δυο αδέλφια από τη Λαμία μαζί με τον 28χρονο ξάδελφό τους να καταλήξουν στο νοσοκομείο, ενώ ο τέταρτος της παρέας, που ενεπλάκη στον άγριο καυγά, κατάφερε να εξαφανιστεί πριν πάει στο σημείο η αστυνομία.

Διαβάστε περισσότερα »

Βαλκανια : Η Ελλαδα χωρις κυρος και αξιοπιστια

του κ. Αλέξανδρου Μαλλιά, πρέσβη ε.τ.

Ομολογω  πως τον καιρο αυτο δυσκολα μπορω να κρυψω την οργη και τον θυμο μου. Εχοντας τη τυχη η την ατυχια να  ειμαι    παρων σε διεθνεις διασκεψεις  ειτε στην  βαλκανικη μας γειτονια ειτε στην μεσευρωπη.Τιρανα   και παλι Τιρανα,Βιεννη,Πριστινα και παλι Πριστινα,Μπουντβα ( Μαυροβουνιο), Σοφια,  Βαχαου ( Αυστρια).

Κατα κανονα δεν  υπηρχε αλλος εκπροσωπος απο την Ελλαδα μεταξυ των ομιλητων. Ακριβεστερο ειναι να διευκρινισω  οτι γενικως δεν υπηρχε επισημος εκπροσωπος απο την Αθηνα μεταξυ των ομιλητων.  Ειτε γιατι δεν ειχαν προσκληθει,ειτε διοτι ειχαν μεν προσκληθει  αλλα…

 Οφειλω δε να προσθεσω οτι η  μοναδικη ελληνικη παρουσια  (με τον υπογραφοντα) στην υψηλου επιπεδου διασκεψη της  Σοφιας ( 8-9 Ιουνιου) οφειλεται αποκλειστικα και μονο στο κυρος του ΕΛΙΑΜΕΠ και σε παρεμβαση  του  Γενικου του  Διευθυντη  Καθηγητη κ. Θανου Ντοκου.

 Ευτυχως , σε ορισμενες   περιπτωσεις ,ησαν παροντες οι πρεσβεις μας.

 Ειναι θλιβερη η εικονα της σημερινης Ελλαδας  ακομη και στα Βαλκανια.

Η διαπιστωση  αυτη δεν αφορα στην θεση μας  στο αλφα ηη στο βητα ζητημα.  Αφορα στην γενικη εικονα της  χωρας μας και στην θλιψη που προκαλει.Στη θλιψη που μου προκαλει.

Συμπασχω με τους διπλωματικους μας εκπροσωπους και τα στελεχη των Πρεσβειων μας βλεποντας το κλιμα μεσα στο οποιο εργαζονται. Κυριως ομως  με τον τροπο  με τον οποιο  αντιμετωπιζουν  την  σημερινη Ελλαδα οι επισημες κυριως αρχες. Ακομη και στα Βαλκανια.Αρκει να αναφερω οτι ο Υπουργος   Εξωτερικων χωρας της Ν.Α Ευρωπης αφησε  Πρεσβη μας  να περιμενει τεσσερεις μηνες στον προθαλαμο του γραφειου του  πριν τον   δεχθει.

 Αφ' υψηλου,με περιφρονηση  και συχνα με απαξιωση. Ακομη και στις χωρες με τις οποιες -οχι στο  πολυ απομακρο  παρελθον-ειχαμε διακηρυξει οτι οι "σχεσεις μας συνιστουν  ευρωπαικο  προτυπο  συμπεριφορας  και συνεργασιας στη Βαλκανικη".

 Δεν ξεχνω βεβαια οτι η ηθικη  σπανια υπηρξε η βαση χαραξης και ασκησης εξωτερικης πολιτικης.Κυριαρχο στοιχειο ειναι ηη  μαλλον θα επρεπε να ειναι το συμφερον.Επισης, η προσηλωση σε συγκεκριμενες αρχες .

 Ειναι αληθεια-και οσοι δεν τολμουν να το παραδεχθουν  σφαλλουν- οτι η αλλαγη  εποχης και εμβελειας  της ελληνικης βαλκανικης πολιτικης που ξεκινησε επι  Μιχαλη Παπακωνσταντινου  και συνεχισθηκε μεχρι και το 2008  ελαχιστα εχει κοινα χαρακτηρηστικα με την σημερινη. Ειμαι ο τελευταιος  που θα υποστηριξει  οτι ολα οσα εγιναν μεσα σε μια δεκαπενταετια ησαν ορθα   και αλανθαστα.

Ειχαμε παλινδρομησεις,κινησεις και πρωτοβουλιες χωρις αυριο,εντασεις και κρισεις  χωρις σοβαρο για τα εθνικα μας συμφεροντα λογο. Σιγα-σιγα ομως αρχισαμε να κλεινουμε-προς αποφυγην παρερμηνειων να επιλυουμε- θεματα.

 Ηδη απο το 1992 ,η Ελλαδα,με  αιχμη του δορατος μια πρωτοποριακη  και εξωστρεφη ομαδα επιχειρηματιων της Θεσσαλονικης και της Μακεδονιας γενικοτερα ,αρχισε να ειναι δυναμικα παρουσα στις αγορες της Βουλγαριας και της Ρουμανιας. Την περιοδο  1998-2005   οι ελληνικες επενδυσεις στην Βουλγαρια, πρωην Γιουγκοσλαβικη Δημοκρατια της Μακεδονιας, Ρουμανια, Αλβανια ,Σερβια αγγιξαν τα 15 δισεκατομμυρια Ευρω .

 Επιπλεον ,η βαλκανικη αγορα  εγινε μεσα σε μια τετραετια 1996-2000  βασικος προορισμος των ελληνικων εξαγωγων . Σε βαθμο που μετα την αγορα της Ευρωπαικης Ενωσης ,η  Νοτιο-Ανατολικη Ευρωπη κατειχε την σημαντικοτερη θεση.

 Η Ελλαδα ηταν σταθερα πρωτη επενδυτικη δυναμη στα Βαλκανια παρα το γεγονος οτι ορισμενες χωρες ,για δικους τους λογους εμφανιζαν διαφοροποιημενα στοιχεια. Η πρακτικη αυτη συνεχιζεται και σημερα.

 Ταυτοχρονα  ,δυστυχως , εκδηλωθηκαν στην Ελλαδα  φαινομενα  αλαζονικης συμπεριφορας ,κυριως απο πλευρας ορισμένων πολτικων και δημοσιογραφων-  με την χρηση ιστορικα αδοκιμων ορων οπως " οικονομικη διεισδυση" "ενδοχωρα" κ.λ.π.  Τοτε προκαλεσαν  καχυποψια,  φθονο . Σημερα θεριζουμε τους καρπους και προσμετρειται η ζημια στο    ουτως ηη αλλως  θολο τοπιο που  προσδιοριζει  σημερα την εικονα της χωρας μας. Ακομη και στα Βαλκανια.

Ναι ειναι αληθεια. Η  Ελλαδα και η εξωστρεφεια της οικονομιας της ηταν  η ατμομηχανη της οικονομιας των  Βαλκανιων. Με  την ταυτοχρονη δημιουργια χιλιαδων θεσεων εργασιας.

Σιγουρα δεν ηταν μονο η οικονομια.

 Ηταν και η προσαρμογη της πολιτικης μας που δρομολογηθηκε απο τις αρχες του 1995.Θυμιζω μερικα απο τα παραδοσιακα  μας συνθηματα -πολιτικες θεσεις :

- Ελλαδα μονη χωρα της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ στην Βαλκανικη

 -Ελλαδα αγωγος των χωρων της Βαλκανικης στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

 Θυμαμαι με  θλιψη και καποια νοσταλγια -δεν το κρυβω- οτι στα τεσσερα χρονια της θητειας μου στην Ουασιγκτων  χρησιμοποιουσα  κατα κορον την εκφραση  " Ελλαδα η πετυχημενη ιστορια της ΕΕ στα Βαλκανια" η απλα " a success story named Greece".

 Ακριβως πριν απο  είκοσι  μερες  σε μια διεθνη διασκεψη στην  Σοφια ακουσα ,για πρωτη ομολογω φορα ,ενα εκ των συνεδρων να χαρακτηριζει την Ελλαδα  ως "failed state"( αποτυχημενο κρατος}.

 Εκφραση που στη πρακτικη της διεθνους ορολογιας  μας παραπεμπει στην

Σομαλια ηη σε αναλογου επιπεδου αναπτυξης,πολιτικης ωριμοτητας , κοινωνικης συνοχης και οικονομικης καχεξιας  χωρες. Και ομως  ελεχθη.Ουδεις απορησε η διαφωνησε. Σιγουρα δεν ηταν ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια φορα.

Θελετε να ακουσετε και κομψοτερους  χαρακτηρισμους προερχομενους απο την συλλογη των προσφατων ημερολογιακων μου σημειωσεων;

 -¨Η αποτυχια της Ελλαδας δεν πρεπει  να ταυτισθει  ( με) και να συμπαρασυρει τα Βαλκανια"

-"Γενικα ,με την εξαιρεση της Ελλαδας ,ολες οι χωρες της περιοχης βρισκονται στον σωστο δρομο"

-"Πως ειναι δυνατον η ΕΕ να ειναι αυστηροτερη με τις υποψηφιες για ενταξη χωρες απ' οτι με ενα κρατος-μελος;'

Για καποιον,οπως ο υπογραφων, που παρα τα οποια  λαθη του , ατελειες του και οτι αλλο επιθυμειτε  να του καταλογισετε    εργασθηκε  παρα ταυτα με συνεπεια και παθος στην πρωτη γραμμη της  βαλκανικης πολιτικης σχεδον για μια εικοσαετια   , η προσγειωση στην σημερινη δραματικη  και απαξιωτικη εικονα της Ελλαδας  ειναι  κολαφος.

 Αμφιβαλλω πολυ εαν οι πολιτικοι μας  ταγοι εχουν πραγματι αντιληφθει  ποσο χαμηλα ειναι σημερα  το κυρος και η αξιοπιστια της χωρας μας. Ακομη και  στα ματια των βαλκανιων γειτονων μας.

 Εαν το ειχαν αντιληφθει , θε επρεπε τοσο πριν  οσο και μετα τις εκλογες να αρχιζουν και να τελειωνουν  τις δημοσιες παρεμβασεις τους με ενα συγγνωμη . Μια δημοσια απολογια.

 Για να ειμαι δε δικαιος οφειλω να ξεκαθαρισω οτι τα πλεον αιχμηρα,σκληρα και προσβλητικα σχολια  που ακουσα προσφατα δεν προερχονται απο τις χωρες με τις οποιες εχουμε ανοικτα ζητηματα.Ισως, λογω των δικων τους ενδημικων  ατελειων και πολιτικων δυσλειτουργιων.

Προερχονται κυριως απο πολιτικους ,δημοσιογραφους και ερευνητικα κεντρα χωρων  που εχουν τυχει  της πληρους ,πολιτικης και ανιδιοτελουςστηριξης της Ελλαδας στην πορεια τους απο την φτωχια και την απαξιωση προς  την Ενωμενη Ευρωπη.

Με σημερινα δεδομενα ,οι επιπτωσεις δεν ειναι μονο συναισθηματικες   και  βαθια ανθρωπινες. Ειναι κυριως πολιτικες και γεωπολιτικες.Στον περιγυρο της Ευρωπης γινονται βαθιες ,πιθανον ιστορικες αλλαγες.

Ειμαστε παροντες; Με εξαιρεση την ορθη  μας εμπλοκη στην κριση της Λιβυης  ,δυσκολα θα μπορουσε καποιος να επιχειρηματολογησει οτι η Ελλαδα εχει ηη διεκδικει καποιο ρολο στις εξελιξεις στην ευρυτερη περιοχη της  Εγγυς Ανατολης και της Μεσογειου;Διοτι  σημερα αυτο ειναι το διακυβευμα . Στην μακροπολιτικη  ,η περιοχη μας σημερα δεν κρινεται πια αυτοτελως μεσα δηλαδη  στα γεωγραφικα της ορια αλλα σε σχεση κυριως με τις εξελιξεις στην Μ.Ανατολη.Αναλογως του μεγενθυτικου φακου που χρησιμοποιειται ειμαστε η  κατ'εξοχην περιοχη -προγεφυρωμα nbsp;η περιοχη-αναδιπλωσης. Στην αναλυση αυτη ειμαστε αποντες.

 Κατι ακομη πριν κλεισω το σημερινο σημειωμα που γραφεται την επομενη των εκλογων της 17ης Ιουνιου.

 Θελω να ελπιζω οτι η κυβερνηση που θα σχηματισθει θα αναθεωρησει την εσφαλμενη επιλογη  της "Ατζεντας 2014"  ως θεματικης ναυαρχιδας για τη Ελληνικη Προεδρια της Ευρωπαικης   Ενωσης. Η επιτυχια της Θεσσαλονικης  2003 δεν προκειται να επαναληφθει.Οι συγκρισεις ειναι  αναποφευκτες . Δεν χρειαζεται να δινουμε λαβη για λοιδωριες. Υπαρχουν αλλωστε  αρκετες  προς τουτο  αφορμες.

 Αλλη ηταν η ΕΕ το 2003. Κυριως ομως ειχαμε τοτε μια αλλη Ελλαδα. Με

πλασματικες ισως   δυνατοτητες. Παντως ναι ηταν μια αλλη Ελλαδα.

 Σημερα  εχουμε επιλεξει να  απουσιαζουμε απο τις διεργασιες στην Βαλκανικη. Συρομενοι και παλι απο την Σερβια ,απουσιαζουμε απο το Κοσοβο . Οπως και  σε ο,τι αφορα στην Βοσνια και Ερζεγοβινη.

Μας το υπενθυμισαν δυο φορες προσφατα. Οι υποψηφιοι της Ελλαδας αποκλειστηκαν το 2009 και το 2011 απο  υψηλη θεση της ΕΕ στο Σαραγεβο.

 Ουδεις αναμενει  απο την σημερινη Ελλαδα να πρωτοστατησει προκειμενου να μην ξεχασθουν  απο την Ευρωπη τα Δυτικα Βαλκανια.Αντιθετως ,το μηνυμα που οι γειτονες μας προσπαθουν να περασουν  ειναι οτι "δεν ειμαστε ολοι σαν την Ελλαδα"…

 Λιγο ενδοσκοπηση και αυτογνωσια δεν  βλαπτει.-

Το άρθρο του κ. Μαλλιά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "¨Αμυνα και Διπλωματία"

 anixneuseis

Διαβάστε περισσότερα »

Πάνος Αποστόλου: "Προτάσεις για νέα Πολιτεία, μέσω νέου Συντάγματος ".

Το αργότερο μέχρι την προσεχή Πέμπτη θα γίνει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο η συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβερνήσεως και ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα πρέπει να αποδείξει πως όσα υποσχόταν από την πρώτη ημέρα που ηγείται της ΝΔ, περί νέας Μεταπολίτευσης και νέου Συντάγματος, ισχύουν και από τη στιγμή που το κόμμα του έγινε Κυβέρνηση.



Η πατρίδα μας έχει μεγάλη ανάγκη από ένα νέο Σύνταγμα για να έχει μέλλον. Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να γυρίσει σελίδα και να αφήσει πίσω τις πολιτικές των δυο πάλαι ποτέ κομμάτων εξουσίας, τα οποία κυβέρνησαν με...
αυτοδύναμες Κυβερνήσεις και έγιναν από όργανα προάσπισης των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, σπόνσορες των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των διαφόρων συντεχνιών.

 Αυτές, που έγιναν παράγοντες εκμαυλισμού, διαφθοράς και διαπλοκής, καθώς μέσω των αναθεωρήσεων του Συντάγματος το 1975 και το 1985, αντί για την θεσμική προάσπιση των συμφερόντων του Ελληνικού λαού, προάσπισαν τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών παραγόντων και εμμέσως των δικών τους δεδομένου ότι οι ίδιοι παραδέχονται πως κόμματα και πολιτικά πρόσωπα έχουν χορηγούς το μεγάλο ανεξέλεγκτο κεφάλαιο.

Από πλευράς μου, θα ήθελα να παραθέσω αυτά που πρέπει να τύχουν άμεσης προτεραιότητας, προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος μέσω του νέου Συντάγματος:

1. Λειτουργία κράτους:
α) Ο πλήρης διαχωρισμός της εξουσίας που ασκεί η εκάστοτε κυβέρνηση προς την λειτουργία του κράτους.

 Η κυβέρνηση- κράτος είναι σήμερα έννοια ταυτόσημη, που δημιούργησε όλα τα επακόλουθα που βιώνουμε στον τόπο μας. Δεν μπορεί και δεν πρέπει οι εκάστοτε κυβερνήσεις να διορίζουν τις διοικήσεις των δημοσίων οργανισμών χειραγωγώντας τες.

Πρέπει να ηγούνται των ΔΕΚΟ και του ευρύτερου δημοσίου τομέα επιστήμονες καριέρας και όχι η στελέχωσή τους να γίνεται με κομματικά-πολιτικά κριτήρια. Ο εναγκαλισμός εξουσιών κυβέρνησης-κράτους είναι ο ομφάλιος λώρος της διαπλοκής και της αδιαφάνειας στην δημόσια διοίκηση που δημιουργεί ταυτόχρονα την φοροδιαφυγή και την φοροκλοπή.

Θα πρέπει να εξασφαλισθεί η ανεξάρτητη και αδέσμευτη κρίση στις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μας. Θα πρέπει να καταργηθεί η διάταξη που προβλέπει τον διορισμό της ηγεσίας του Δικαστικού σώματος από την εκάστοτε κυβέρνηση.
 Έτσι, θα έχουμε ανεξάρτητη και αδέσμευτη δικαιοσύνη. Παράλληλα, θα πρέπει να θεσπισθεί ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο με την ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων, που θα παρεμβαίνει σε όποιες εκτροπές άρθρων του Συντάγματος.

β) Η διασφάλιση της άρσης των αντιλαϊκών νόμων περί της ατιμωρησίας των βουλευτών και υπουργών.
 Η θέσπιση άρθρου για τη μη παραγραφή των όποιων αποδεδειγμένων αδικημάτων και αξιόποινων πράξεων, που διέπραξαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, προκειμένου να αντιμετωπίζονται όπως οι άλλοι Έλληνες πολίτες.

2. Έλεγχος κομμάτων και ΜΜΕ:
Κατοχύρωση, μέσω του νέου Συντάγματος, της δυνατότητας καθολικού ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων, αλλά και εξασφάλιση αυστηρού ελέγχου των κανόνων διάφανης λειτουργίας των ΜΜΕ και των οφειλών τους προς το δημόσιο, από την δικαστική εξουσία.
Κατ΄αυτόν τον τρόπο όλα τα ΜΜΕ θα πάψουν να είναι αισχρά φερέφωνα της εκάστοτε εξουσίας και θα επικεντρώνονται στο πραγματικό έργο τους, που είναι η ενημέρωση των πολιτών.

3. Παιδεία:
Στα πανεπιστήμια σήμερα δεν υπάρχει πρόοδος και το σύστημα διακυβέρνησής των έχει οικτρά αποτύχει. Ένα σύστημα που στηρίχθηκε στις παραδοσιακές πελατειακές δομές της κοινωνίας και ταυτόχρονα διαβρώθηκε από τα πολιτικά κόμματα. Η κατάσταση στην ελληνική δημόσια «δωρεάν» παιδεία έχει φθάσει στα όρια της απόλυτης σήψης.

 Οι απόψεις των φοιτητικών- κομματικών παρατάξεων έχουν φθάσει στο σημείο να αγγίζουν την απόλυτη κυριαρχία στην λειτουργία των πανεπιστημίων. Θα πρέπει λοιπόν να γίνει απόσυρση των πολιτικών κομμάτων από τα πανεπιστήμια, ούτως ώστε τα δημόσια αυτά ιδρύματα να επιτελέσουν τον πραγματικό σκοπό δημιουργίας τους και να πάψουν να είναι φυτώρια κομματικών στελεχών. Επιπλέον, θα πρέπει να πάψει η εκλογή των κομματικών πρυτάνεων, που συνήθως είναι «προοδευτικοί», με το υπάρχον σύστημα της ανταποδοτικότητας (ανταλλαγή ψήφων με ακαδημαϊκή έδρα).

 Η φοιτητιώσα νεολαία μας είναι η καρδιά του Έθνους μας. Γι΄αυτό, θα πρέπει να υπάρξει ένας Εθνικός σχεδιασμός, ώστε αυτή να αποκτήσει εκτός της πανεπιστημιακής μόρφωσης του αντικειμένου, της γνώσης και του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού μέσω της σωστής διδασκαλίας αρχαίων συγγραφέων και φιλοσόφων που θα τους προσδώσει μεγαλύτερη ευχέρεια αξιοποίησης της επιστήμης τους.

4. Συνδικαλισμός:
Σκοπός της ιδρύσεως του συνδικαλισμού στους χώρους εργασίας μέσω των συνδικάτων, είναι η προστασία των οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων των μελών των συνδικάτων, δηλαδή των εργαζομένων. Η σωστή λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος σε μία χώρα υποδηλώνει την σωστή λειτουργία της Δημοκρατίας!

Οι μετέχοντες μέσω εκλογών στις ηγεσίες των συνδικάτων παράγουν ανιδιοτελές κοινωνικό έργο σε μία ευρύτερη προσπάθεια υπεράσπισης και κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Δεν πρέπει λοιπόν σε καμία περίπτωση την εξουσία και την προβολή που αποκτούν κατά την μακροχρόνια, πολλές φορές, θητεία τους στα συνδικάτα, να την εξαγοράζουν με την μεταπήδηση στην πολιτική κεντρική ή αυτοδιοικητική σκηνή.

Τέτοιες περιπτώσεις έχουμε δει στο παρελθόν πολλές φορές με πιο κραυγαλέα την περίπτωση του βουλευτή της Β΄ Αθηνών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Πρωτόπαπα, που από πρόεδρος της ΟΤΟΕ και ακολούθως πρόεδρος της ΓΣΕΕ και υποστηρικτής των αιτημάτων των εργαζομένων έγινε τελικά υποστηρικτής του Μνημονίου που κατακρεουργεί τα εργασιακά δικαιώματα των πολιτών και συνθλίβει τους μισθούς και τις συντάξεις των πολιτών της χώρας, υποβαθμίζοντας δραστικά το επίπεδο ζωής τους.

5. Απόδημος Ελληνισμός:
Ένα τεράστιο κεφάλαιο για την Ελλάδα που παραμένει ανεκμετάλλευτο μέχρι σήμερα και πληγώνει κάθε Έλληνα της διασποράς, είναι η μη συμμετοχή του αποδήμου Ελληνισμού στην κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία.

Θα πρέπει μέσω του Συντάγματος να αξιοποιηθεί ο πλούτος του απόδημου Ελληνισμού με την συμμετοχή εκπροσώπων της αποδημίας στο Ελληνικό κοινοβούλιο μέσω εκλογής τους από τις τοπικές κοινωνίες και ίδρυση αντίστοιχου υπουργείου.

Επίσης, θα πρέπει να ορίζεται ο ακριβής αριθμός βουλευτών (π.χ. είκοσι ) και οι αρμοδιότητές τους να αφορούν την επεξεργασία όλων των θεμάτων της ομογένειας προς όφελος της Ελλάδος, αλλά και την προώθηση των Εθνικών μας θέσεων σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
 Γι΄αυτό θα πρέπει να είναι απαραίτητη η ίδρυση Υπουργείου απόδημου Ελληνισμού.

6. Μετανάστευση:
Να συμπεριληφθεί στο νέο Σύνταγμα άρθρο, που θα ορίζει την ποσόστωση μεταναστών στην χώρα μας επί του συνόλου του πληθυσμού μας, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες Ευρωπαϊκές χώρες.
Επιπρόσθετα, με ευθύνη των περιφερειών, να καταγράφονται οι ανάγκες εργατικών χεριών κατά περιφέρεια και η αποστολή αυτών να γίνεται από το αρμόδιο υπουργείο. Βέβαια, αυτονόητο είναι, πως θα πρέπει άμεσα να υπάρξει αναθεώρηση της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ».

Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος
egerssi@otenet.gr

epirus-ellas

Διαβάστε περισσότερα »

Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε.

Βλέπω με ευχάριστη έκπληξη τώρα πια και τους εκπροσώπους των αντιμνημονιακών κομμάτων να αναγνωρίζουν τα ελλείμματα και να ψάχνουν τρόπους για να τα καλύψουν. Προτείνουν φόρους φυσικά κι αυτοί, σ' αυτούς που έχουν εισόδημα 20.000 το χρόνο, εισφορές σε όσους έχουν 50.000, έκτακτες φορολογίες στις επιχειρήσεις. Πού είναι τώρα αυτοί που «δεν χρωστούσαν, δεν πληρώνανε»; Πού είναι όλοι αυτοί που δεν πλήρωναν τα διόδια, τα εισιτήρια στα λεωφορεία και το μετρό; Πού είναι όλοι αυτοί που όταν το κράτος χρεοκοπούσε πρότειναν ως απάντηση να το χρεοκοπήσουμε ακόμα περισσ�τερο; Πού χάθηκαν εκείνοι οι καλοί άνθρωποι που πρότειναν επιτροπές λογιστικού ελέγχου για να διαγράψουμε το επαχθές χρέος; Που συνέκριναν την ελληνική δημοκρατία με λατινοαμερικάνικες μπανανίες και δεν αναγνώριζαν συμβάσεις μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κυβερνήσεις που ψήφιζε το 80% του ελληνικού λαού;

Πού είναι όλοι αυτοί που είχαν αναγάγει την τσάμπα μαγκιά του μπαταχτσή σε προοδευτικό δικαίωμα και απαίτηση να πληρώνουν τη ζωή τους οι πολίτες των άλλων χωρών; Άραγε, τώρα που έμαθαν για τις 200.000 μαϊμού συντάξεις και επιδόματα που στοιχίζουν 1 δις το χρόνο, για τον πενταπλασιασμό της φαρμακευτικής δαπάνης, για το διπλασιασμό σε μία δεκαετία του μισθολογικού κόστους του δημοσίου, τον τριπλασιασμό της κρατικής ενίσχυσης στα ασφαλιστικά ταμεία, θέλουν ακόμα επιτροπές ελέγχου; Μήπως τους λέει τίποτα το γεγονός ότι μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 2 μνημονίου, ξ�κινάμε πάλι απογραφή των συνταξιούχων; Με την ταμπέλα «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», ο ελληνικός παρασιτισμός προσπάθησε κρυμμένος πίσω από προοδευτικές ταμπέλες να βάλει την υπόλοιπη κοινωνία να πληρώσει το λογαριασμό.

Η «εξόντωση της κοινωνίας».

Η κοινωνία μας περνάει δύσκολες ώρες. Πολλοί άνθρωποι έχουν κλείσει τις δουλειές τους, ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας είναι άνεργοι. Για στάσου ένα λεπτό, όμως. Για «εξόντωση της κοινωνίας» μιλούσαν και πριν 2 χρόνια. Εξόντωση της κοινωνίας ήταν η περικοπή του επιδόματος έγκαιρης προσέλευσης. Εξόντωση ήταν οι μετατάξεις μέσα στο δημόσιο. Οι άνθρωποι απειλούσαν να πηδήσουν από τα παράθυρα γιατί η αναγκαστική εφεδρεία, που δεν εφαρμόστηκε, τους πρότεινε να κάθονται 2 χρόνια σπίτια τους και να παίρνουν το 70% του μισθού τους μέχρι να βγουν στη σύνταξη.Κάτι δη�αδή που αν το προτείναμε όχι στο 1 εκατομμύριο ανέργους, αλλά και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, θα το αντιμετώπιζαν ως πρώτο αριθμό του λαχείου. Αυτοί που δημιούργησαν την ατμόσφαιρα της σύγκρουσης, της μιζέριας, της θυματοποίησης, της ακινησίας, αυτοί που δεν άφησαν την κοινωνία να δουλέψει για να ξεπεράσει τα προβλήματά της, ήταν αυτοί που δεν ήθελαν να χάσουν το παραμικρό από την προηγούμενη ζωή τους. Τα πραγματικά θύματα, ο ιδιωτικός τομέας που διαλύθηκε για να μη θιγεί το πελατειακό κράτος, δεν είχε χρόνο για συνθήματα. Δούλευε για να επ�! �βιώ� �ει.

Είναι ένα κόλπο για να μας αγοράσουν φτηνά.

Περίεργο κόλπο. Πότε θα το εφαρμόσουν; Η αξία του Χρηματιστηρίου Αθηνών, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων και των κρατικών κολοσσών ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ, Πετρέλαια, Εθνική, όλη η ελληνική οικονομία δηλαδή, αποτιμάται σήμερα 19,5 δις. Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, τα Zara, τα ρούχα, έχουν χρηματιστηριακή αξία 90 δις. Μια μεσαία πολυεθνική μπορεί να αγοράσει την Ελλάδα για πλάκα. Αλλά δεν το κάνει. Αντίθετα. Φεύγει η Singapore Airlines, η Ryanair, έφυγαν τα Aldi, η Fnac, η Saturn, οι εταιρείες καυσίμων. Παρά τους ελληνικούς μύθους, κανείς δεν αγοράζει σε μια αποτυχημέν� χώρα. Κανείς δεν επενδύει σε μια χώρα διαφθοράς, διαπλοκής, χαμηλής παραγωγικότητας και κομματικών «διοδίων».

Δανείζονται με 1% και μας δανείζουν με 5%.

Οι τράπεζες, οι τοκογλύφοι. Ναι, ήταν τόσο μεγάλη η εκμετάλλευση ώστε έχασαν τα μισά λεφτά τους και χρεοκόπησαν. Τώρα δεν μας δανείζουν οι τράπεζες, μας δανείζουν οι πολίτες των άλλων κρατών. Και το επιτόκιο έχει φτάσει σχεδόν στο 2%. Όσοι τα λένε αυτά, μπερδεύουν το επιτόκιο της διατραπεζικής με το επιτόκιο για ομόλογα 15 και 20 χρόνων. Κι εμείς το ίδιο δεν κάνουμε; Όταν «δανείζουμε» τις τράπεζες με ένα απλό λογαριασμό, έχουμε 1% επιτόκιο, αν τις δανείσουμε με τρίμηνη προθεσμία ζητάμε 5%. Αν επρόκειτο για ένα χρεοκοπημένο κράτος πόσο θα ζητούσαμε; Το αληθινό ζήτη�α είναι ότι στον πραγματικό κόσμο, στην αγορά, δεν θα μας δάνειζαν ούτε με 30%. Και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι, πριν την κρίση, όταν μας δάνειζαν με «γερμανικό» χαμηλό επιτόκιο, εμείς πάλι ελλείμματα είχαμε ενώ αυτοί οργάνωναν την ανάπτυξή τους. Τώρα δανειζόμαστε φτηνά, ενώ χώρες που μας δανείζουν, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, δανείζονται με 6%. Και πάλι γκρινιάζουμε.

Το μνημόνιο έφερε τη λιτότητα.

Ύφεση είχαμε 2 χρόνια και, πριν ξεκινήσει το μνημόνιο. Δεν υπάρχει μνημόνιο, υπάρχει έλλειμμα. Και δεν υπάρχουν πια δανεικά για να το καλύψουν. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το μνημόνιο, δηλαδή η δανειακή σύμβαση, μας προφυλάσσει. Χωρίς αυτή, η λιτότητα θα ήταν διπλάσια. Από 10,4 το πρωτογενές μας έλλειμμα πήγε στο 5%. Αλλιώς, χωρίς δανεικά, θα έπρεπε να είχε μηδενιστεί. Όσοι καταγγέλλουν, ακυρώνουν, περήφανα διαγράφουν και θριαμβευτικά αποχωρούν από τα μνημόνια που θα «τα κάνουν παρελθόν», λησμονούν να πουν ότι η επόμενη μέρα θα είναι τέτοια που τα προηγούμεν� χρόνια θα μας φαίνονται παράδεισος. Ένα δις δόση καθυστέρησε να εκταμιευτεί τον Μάιο και τα νοσοκομεία είναι στα πρόθυρα κραχ, οι άνθρωποι δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους.

Δεν κάνουμε καλή διαπραγμάτευση.

Ναι, θα έρθουν τώρα οι καλύτεροι διαπραγματευτές. Δυστυχώς, συνέβη το αντίθετο. Το πολιτικό σύστημα διαπραγματεύτηκε και μάλιστα πολύ καλά. Για να διατηρήσει το ξοφλημένο σύστημα στη ζωή. Κάθε 3 μήνες το μνημόνιο άλλαζε. Όλοι το ξέρουμε. Νόμοι ψηφίζονται, δεν εφαρμόζονται. Λαμβάνονται μέτρα, δεν αποδίδουν, αλλάζουν, παίρνουν άλλα, καινούργιοι νόμοι, άλλες φορολογικές ρυθμίσεις, εξαιρέσεις στο ασφαλιστικό, 3 νόμοι για τα κλειστά επαγγέλματα κανείς δεν εφαρμόστηκε, άλλοι τόσοι για τις κρουαζιέρες. Το μνημόνιο είναι η μεγάλη απάτη του ελληνικού πολιτικού συσ�ήματος. Μια προπαγανδιστική κατασκευή. Υπάρχει μόνο έλλειμμα. Που για να το αντιμετωπίσουμε χρειαζόμαστε αύξηση εσόδων και μείωση εξόδων. Δυσάρεστα πράγματα, δηλαδή. Που κανείς δεν θέλει να τα πει και πολύ περισσότερο να τα κάνει.

Οι Ευρωπαίοι έλεγαν μείωση δαπανών, έκοβαν μόνο τους μισθούς. Πάταξη της φοροδιαφυγής, έβαζαν φόρους. Διαρθρωτικές αλλαγές, δεν προχωρούσε καμία. Δεν χρειάζεται να ακυρώσει κάποιος το μνημόνιο. Ούτε καν να το διαπραγματευτεί. Ας το έχει back up. Ας προχωρήσουμε παράλληλα εμείς με άλλους τρόπους τη μείωση των δαπανών και την αύξηση των εσόδων. Ας μειώσουμε εμείς με άλλο τρόπο τα ελλείμματα. Ας επιτύχουμε αλλιώς την επανεκκίνηση της οικονομίας. Τι μας εμπόδιζε 2 χρόνια; Το αντιμνημονιακό μέτωπο, όλη η συνθηματολογία για αλλαγή του μνημονίου, κρύβει την άρνηση ν� αλλάξει το σύστημα, να αλλάξει η χώρα. Αρνούνται την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου και κρύβονται πίσω από την αλλαγή του μνημονίου.

Γι' αυτό οι αντιμνημονιακές και οι μνημονιακές δυνάμεις δεν είναι πειστικές στη μεταξύ τους αντιπαράθεση. Αυτά που ΝΔ και Πασόκ δεν έκαναν προσπαθώντας να τρενάρουν τις μεταρρυθμίσεις, έρχεται τώρα ο Σύριζα ευθαρσώς να δηλώσει ότι ούτε τα συζητάει. Το αντιμνημονιακό μέτωπο κάνει ρελάνς οπισθοδρόμησης στην ακινησία των άλλων. Έτσι δημιουργούν πλαστές αντιθέσεις, μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αριστεροί-δεξιοί, προδότες-πατριώτες, τα πάντα εκτός από μεταρρυθμιστές-αντιμεταρρυθμιστές. Αυτό όμως είναι το μόνο δίλημμα που αυτή τη στιγμή ξεκαθαρίζει τα πράγματα.br />
Και σ' αυτό δεν χωράει καμία διαπραγμάτευση. Ο κόσμος τους, ο κρατισμός, οι επιδοτήσεις, το κράτος-επιχειρηματίας, οι παροχές, οι αργομισθίες, το γραφειοκρατικό δημόσιο, τα κλειστά επαγγέλματα, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, έχει τελειώσει για την Ευρώπη. Οι μεταπολεμικές κλειστές οικονομίες είναι πια παρελθόν. Αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα. Όχι οι μετενέργειες, ούτε οι κατώτεροι μισθοί. Αυτά κερδίζονται και χάνονται κάθε εποχή, είναι η δουλειά, η παραγωγή, η ανάπτυξη κάθε περιόδου που τα καθορίζει. Το άλλο, όμως, είναι καθοριστικό. Το μοντέλ� που δυσκολεύονται να αφήσουν πίσω τους ΝΔ και Πασόκ, και θέλει να επαναφέρει ακόμα ισχυρότερο ο Σύριζα, έχει τελειώσει στο σύγχρονο κόσμο.

Δεν υπάρχει τρόπος να μας βγάλουν από το ευρώ.

Μήπως υπάρχει τρόπος να τους αναγκάσουμε να μας δανείζουν αέναα χωρίς να εξοφλούμε τα δανεικά; Απίστευτοι νομικοί των τηλεοπτικών παραθύρων και ανεπάγγελτοι πολιτικοί του κομματικού σωλήνα επικαλούνται νομικούς λόγους για να εξηγήσουν ότι δεν προβλέπεται έξοδος χώρας από το ευρώ. Αν δεν είναι ηλίθιοι, είναι απατεώνες. Τη στιγμή που η ροή χρήματος από τα ευρωπαϊκά ταμεία σταματήσει, η χώρα θα είναι υποχρεωμένη να τυπώσει χρήμα για να συνεχίσει στοιχειωδώς να λειτουργεί. Η στιγμή αυτή δεν είναι μακριά. Ο περισσότερος κόσμος, βλέποντας την αδιανόητη ανευ�υνότητα του πολιτικού συστήματος, την έχει προεξοφλήσει. Αυτοί που θα οδηγήσουν τη χώρα στη δραχμή θα είναι οι υπεύθυνοι μιας εθνικής ήττας που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα τις επιπτώσεις της.

Αυτοί που διαπαιδαγώγησαν την κοινωνία στην εθελοτυφλία, που ακόμη και σήμερα αντί για σκληρές αλήθειες υπόσχονται παροχές και επιστροφή με μαγικό τρόπο στην προηγούμενη ζωή χωρίς τα δανεικά όμως, δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν. Γι' αυτό οι τσάμπα μάγκες της προηγούμενης περιόδου, οι «αριστεροί» των τηλεοπτικών παραθύρων, οι «πατριώτες» που βρίσκουν κάθε βράδυ πετρέλαιο στο Αιγαίο, θα αρνηθούν να κυβερνήσουν με κάθε δικαιολογία.

Η «δίκαιη οργή».

Έχετε προσέξει ένα παράδοξο; Τρεις μήνες τώρα προεκλογική περίοδος, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί τα επεισόδια και οι προπηλακισμοί εναντίον πολιτικών, κανείς δεν διαδηλώνει στη Βουλή, κανείς δεν ανεβάζει βιντεάκια στο ίντερνετ με γιαούρτια και μπουκάλια και συνθήματα. Είναι λιγότερη η ύφεση, η ανεργία; Μεγαλύτερη είναι. Τώρα όμως κεφαλαιοποιείται η «δικαιολογημένη οργή» σε ψήφους. Τόσο αυθόρμητη ήταν.

Τώρα δεν σπάμε μάρμαρα, δεν καίμε. Ψηφίζουμε. Όμως η βία όταν απελευθερώνεται στους δρόμους, μένει. Και την κληρονομούν οι νεοναζί, οι οποίοι ξαφνικά δεν είναι πια τα «παιδιά στην πάνω πλατεία» αλλά το απεχθές «αυγό του φιδιού» που μας απειλεί. Τώρα ξαφνικά τα «αντισυστημικά» φαινόμενα σε απειλούν όταν γίνεσαι κόμμα εξουσίας. Η νομιμοποίηση της πολιτικής βίας, η ρητορική του μίσους για προδότες, δοσίλογους, δυνάμεις κατοχής, εξυπηρέτησαν τις κομματικές ιδιοτέλειες. Ο στόχος επετεύχθη. Τώρα όλοι προσπαθούν να τα διαγράψουν από τη μνήμη, όμως ο πολιτικός πρ�τογονισμός που, ψυχρά, υπολογιστικά, με συνταγές τεχνικών της εξουσίας, απελευθερώθηκε αυτά τα 2 χρόνια, τώρα δεν μαζεύεται. Και θα τον πληρώσει ακριβά η κοινωνία μας. Άμα συμβεί το απευκταίο ατύχημα, η χρεοκοπία, θα ξέρουμε για ποιους λειτούργησε, ποιοι θα κληρονομήσουν αυτή την τυχοδιωκτική στρατηγική της έντασης που εφαρμόστηκε αυτά τα χρόνια.

Όμως το μνημόνιο φέρνει ύφεση.

Είναι η μισή αλήθεια. Καμία χώρα δεν διαλύεται άμα χάσει 15% του ΑΕΠ της, κανένα νοικοκυριό δεν εξοντώνεται αν χάσει 15-20% των αποδοχών του. Δουλεύει και το ξανακερδίζει. Το πρόβλημά μας δεν είναι η κρίση, αλλά ο τρόπος που διαχειριστήκαμε την κρίση. Οι μειώσεις ήταν επακόλουθο της πραγματικότητας. Η παρατεταμένη, ύφεση, όμως είναι αποτέλεσμα της λάθος διαχείρισης. Δεν κάναμε τις αλλαγές που η υπόλοιπη Ευρώπη, ο κόσμος όλος μάς συνιστούσε, αρνηθήκαμε τις μεταρρυθμίσεις και αντί γι' αυτό παραλύσαμε ως χώρα, σταμάτησαν τα πάντα να δουλεύουν.

Η ύφεση είναι αποτέλεσμα της διάλυσης του κράτους, της αποδιοργάνωσης του κρατικού μηχανισμού, πράγμα που κάνει τη διαβίωση ακόμα πιο δραματική. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής αστάθειας, 80 δις καταθέσεων έχουν φύγει έξω από πολίτες που βλέπουν ότι το πολιτικό σύστημα μας οδηγεί στην άβυσσο. Είναι αποτέλεσμα της αυτοκαταστροφικής τακτικής, της υπονόμευσης του τουρισμού, της εξόντωσης της εμπορικής ζωής της πόλης. Είναι αποτέλεσμα των καταστροφικών επιλογών, να εξοντωθεί ο ιδιωτικός τομέας για να μη θιγούν οι γραφειοκρατικές δομές, να εξαφανιστούν οι δ�μόσιες επενδύσεις για να μη μειωθούν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ.

Οι «δεν με νοιάζει».

Είναι πολλοί άνθρωποι που λένε, εδώ που φτάσαμε τι άλλο να πάθουμε; Ας χρεοκοπήσουμε μια ώρα αρχύτερα. Έτσι κι αλλιώς, εγώ δεν έχω δουλειά. Τι με νοιάζει η χώρα, αν εγώ ήδη χρεοκόπησα; Περάσαμε πολλές δεκαετίες ανέμελης ζωής και τώρα δεν μπορούμε καν να κάνουμε τις συγκρίσεις, να αντιληφθούμε τι σημαίνει χρεοκοπία μιας χώρας. Στις σημερινές συνθήκες του κόσμου, η έξοδος από το ευρώ θα μετατρέψει την Ελλάδα σε «αποτυχημένο» κράτος της αφρικανικής ηπείρου. Ό,τι ζούμε τώρα θα μας φαίνεται μια παλιά καλή ανάμνηση. Μαυραγορίτες, ολιγάρχες και συμμορίες θα είναι � κοινωνική μας ζωή. Αυτοί ξέρουν πολύ καλά γιατί «δεν τους νοιάζει». Έστω και στο χείλος του γκρεμού πρέπει όλοι να βρούμε το κουράγιο και την ψυχραιμία να αντισταθούμε στη μοιρολατρία και τη θυματοποίηση, δεν πρέπει να αφήσουμε τις δυνάμεις της δραχμής να νικήσουν.

 athensvoice

Διαβάστε περισσότερα »

Καταπατημένο 1 στα 3 ακίνητα του Δημοσίου

 Τι δείχνουν τα στοιχεία του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων για τις παράνομες καταπατήσεις, από τις οποίες το Δημόσιο δεν έχει έσοδα

Καταπατημένο είναι περίπου 1 στα 3 ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου, όπως αναφέρουν τα στοιχεία που επικαλείται ο εντεταλμένος σύμβουλος του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, Ανδρέας Ταπραντζής....

Στα συγκεκριμένα ακίνητα έγινε παράνομη χρήση από φυσικά ή νομικά πρόσωπα, κάτι που δεν απέδωσε στα ταμεία του Δημοσίου ούτε ένα ευρώ.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Καθημερινή», το Ταμείο κατέγραψε 80.714 ακίνητα που βρίσκονταν διεσπαρμένα σε χαρτοφυλάκια 30 διαφορετικών φορέων του Δημοσίου. Εξ αυτών, τα 28.264 χαρακτηρίστηκαν καταπατημένα, κάτι που σημαίνει ότι γίνεται χρήση με μηδενικά έσοδα για τα δημόσια ταμεία.

Ωστόσο, από τις δεκάδες χιλιάδες ακίνητα που ανήκουν στο Δημόσιο, περίπου 3.152 θα μπορούσαν να αποφέρουν έσοδα πάνω από 10 δισ. και δευτερογενείς επενδύσεις 18 δισ.

Διαβάστε περισσότερα »

THN ΠΕΜΠΤΗ ΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΞΗΡΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ

Την Πέμπτη θα εξεταστεί εκ νέου και για τρίτη φορά από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, το αίτημα του Σάββα Ξηρού για αποφυλάκιση, καθώς σύμφωνα με τη συνήγορό του, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και χρήζει...
άμεσης ιατρικής φροντίδας σε νοσοκομείο.
Ο Σάββας Ξηρός, που συνε�ήφθη και νοσηλεύθηκε για 65 ημέρες μετά την έκρηξη βόμβας στα χέρια του στις 29 Ιουνίου 2002 στο λιμάνι του Πειραιά, έχει ζητήσει να διακοπεί προσωρινά η κράτησή του και να μεταβεί για θεραπεία στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης.
Όπως ανέφερε η συνήγορός του, σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς του, ο Σάββας Ξηρός αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας καθώς στο ένα μάτι του υπάρχει ολική απώλεια όρασης, ενώ στο άλλο έχει περιοριστεί σημαντικά. Τον Νοέμβριο μάλιστα υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση στον ένα οφθαλμό.
Επίσης, πάντα σύμφωνα με όσα ανέφ! ερε � � συνήγορός του, έχει σοβαρό πρόβλημα ακοής ενώ ένα μικρόβιο που προσέβαλε τον οργανισμό του μέσα στις φυλακές του έχει προκαλέσει σοβαρά οιδήματα στα πόδια και οι γιατροί εκτιμούν ότι για τη θεραπεία του θα πρέπει να μεταφερθεί εκτός σωφρονιστικού καταστήματος.
Σημειώνεται ότι Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κάνει δεκτή την προσφυγή του Σάββα Ξήρου για ανεπαρκή παροχή ιατρικής φροντίδας και για παραβίαση του άρθρου 3 από το ελληνικό κράτος (απαγόρευση των βασανιστηρίων) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων τ�υ Ανθρώπου και έχει επιδικάσει την καταβολή στον προσφυγόντα 1.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Έχει απορρίψει επίσης ομόφωνα κάθε άλλη απαίτησή του.
Ο Σάββας Ξηρός αναμένεται να οδηγηθεί στα δικαστήρια του Πειραιά γύρω στις 9 το πρωί κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και συνοδεία ανδρών των ΕΚΑΜ.

Διαβάστε περισσότερα »